Iguaçu

Bij Iguaçu zijn we drie dagen zoet geweest. Eerst even de statistieken: De rivier de Iguaçu stroomt hier op de grens van Argentina en Brasil, en valt vanaf een grote hoogvlakte waar al het water zich verzameld heeft over een basaltrand de diepte in. Dit resulteert in een serie van 275 watervallen naast elkaar - officieel dan, want dit getal is sterk afhankelijk van de hoeveelheid regenval, en dus nogal arbitrair. Beter is het dus om de hele breedte van de watervallen te geven: 3 km breed, en 80 m hoog. Daarmee zijn ze breder en hoger dan Victoria en Niagara. Een Amerikaanse vrouw (van zeer imposante omvang) die we er tegen kwamen vond ze imposanter dan Niagara.

De Argentijnse en Braziliaanse kant zijn behoorlijk verschillend. Vanuit Argentinië zit je er meer bovenop en tussenin, want het grootste deel van de watervallen ligt op Argentijns grondgebied. Vanuit Brazilië heb je een veel beter en indrukwekkender totaaloverzicht, en kun je ook recht in de "duivelskeel" kijken, een stuk rivier waar het meer dan 300 graden rondom een en al waterval is wat zich naar beneden stort.

Misschien toeval, maar mijn ervaring is dat de Argentijnse zijde een stuk beter is voor het zien van allerlei dieren. Veel grote leguanen gezien (zo'n 75 cm), hoewel kleiner (en van een andere soort) dan die op Curaçao. Verder de Cuati's waar ik al eerder over schreef, wasbeerachtige dieren met een lange geringde staart en een lange snuit, die vuilnisbakken, terrassen en andere vunzige plaatsen afstropen, en niet bereid zijn om ook maar één milimeter uit hun weg te gaan als er een groep toeristen toevallig dezelfde weg langs wil.
Verder natuurlijk vogels: het klapstuk voor mij was wel twee stellen bekvechtende toko-toucans - het prototype van de toucan zeg maar, bijna meer snavel dan vogel. Het aparte is dan weer dat ik blijkbaar de enige ben die die vogels ziet, terwijl er allerlei mensen op datzelfde moment langs datzelfde pad lopen, maar helemaal niets opmerken.
Ook een bijzondere evaring is de volgende: ik stond over een balustrade geleund in een van de grotere watervallen te staren. Deze uitkijkplek was gesitueerd vlak naast de bovenloop van de rivier, zodat je daar staat op minder dan een meter afstand van de plek waar het water over een breedte van 20 meter die diepte in stort. Ineens zie ik een gierzwaluw mijn blikveld invliegen, en IN de waterval duiken, net een halve meter onder de bovenste rand. Weg gierzwaluw. Het gaat hier om een speciaal soort gierzwaluw (great dusky swift), waarvan er honderden rondcirkelen rond de watervallen. Ze broeden rondom, naast en ACHTER de watervallen. Omdat de rotswand waar zo'n waterval naar beneden tuimelt vrij scherp begrensd is en het water een behoorlijke snelheid heeft, zit er achter de meeste watervallen genoeg droge rotswand om je nest tegen aan te plakken als gierzwaluw.
Even later zag ik een gierzwaluw de waterval weer uitschieten, een paar meter naar beneden meegesleurd worden door de kracht van het vallende water, maar vervolgens weer vrolijk verder vliegend. Over spectaculaire nestplaatsen gesproken!!!