3.7%

Toen Paula hier was was dat ook een mooie gelegenheid eindelijk onze eigen Mount Taranaki helemaal te beklimmen, de berg waar we onder wonen. Ingeborg zou op de kinderen passen, en wij hadden dan vrij spel. Zo gezegd zo gedaan.


zonbeschenen vegetatie tegen een wolkenachtergrond geeft een mooi sfeertje


De trap omhoog, voorportaal van de puinhelling

Mount Taranaik is de op een na hoogste berg van het Noordeiland, en de klim staat bekend als pittig. Dat komt omdat het bovenste deel van de klim bestaat uit een worsteling over los vulkanisch puin, waarbij je twee stappen omhoog doet en een stap weer naar beneden glijdt, en ondertussen allerlei gruis in je schoenen verzamelt. Daarbij kan het weer ook nog elke minuut veranderen.


Oprukkende en oplossende wolken boven de puinhelling


Bewolking boven het zuiden

Voor deze dag was er bewolking voor de zuidelijke zijde van de berg voorspeld. Dat heb ik ook letterlijk gezien: de wolken dreven naar het noorden om de berg heen, maar losten onderweg helemaal op. Heel bizar om dat voor je ogen te zien gebeuren.

De tocht was inderdaad pittiger dan Tongariro. Niettemin goed te doen voor mij, hoewel Paula halverwege erg boos werd op het gruis en het puin, maar helpen deed dat niet.


De krater is gevuld met een flink sneeuwdek

Na anderhalf uur klimmen pakte ik de kaart. Paula was aan het puffen en steunen tegen de berg op, en ik bekeek gewichtig de kaart, en verklaarde: "Het gaat goed. Volgens de kaart hebben we al 3.7% van de totaal af te leggen afstand gedaan.". Die opmerking had een erg grappig effect op Paula.
Een minuut later kwam er nog een meisje van een jaar of 18 aanlopen, die zo mogelijk nog moeilijker keek dan Paula. Toen ik haar hetzelfde vertelde, zag je even alle moed uit haar wegzinken - het was een heel komisch gezicht. Ze fleurde gelukkig weer op toen we snel vertelden dat in werkelijkheid al bijna de helft van de afstand er op zat. Het volgende stuk zou echter veel meer tijd kosten, want daar zou de puinhelling beginnen.


de top


Fantham's peak vanaf de top

Bovenop lag een erg slordige krater met een flink sneeuwveld. Ook hier was het vrij druk, echter lang zo druk niet als bij Tongariro.



Fantham's peak


Tongariro, Mount Doom en Ruapehu in de verte


Afdaling door het puin


Laat licht over de flanken van de berg

Tongariro crossing

Paula had bedacht dat ze de Tongariro crossing wilde doen. Deze tocht staat bekend als de mooiste dagwandeling die je op het noordereiland kunt maken.


Mount Doom tegen de ochtendzon

De Tongariro is een van de vulkanen die in het eerste en oudste nationale park van Nieuw Zeeland ligt. Er liggen drie grote vulkanen in: Tongariro zelf is de laagste. Daar vlak naast ligt Ngauruhoe, ofte wel Mount Doom, de jongste van het stel, en vrijwel perfect symmetrisch. De hoogste is Ruapehu, en dat was zo ver in de zomer de enige berg op het noordereiland (samen met onze eigen Taranaki) waar nog sneeuw op lag.


Mount Doom


Mount Doom met op de achtergrond Ruapehu


Gestolde lavastromen op Mount Doom. De jongste is van 1975

Tongariro crossing is erg populair en er waren dan ook honderden mensen op dit pad. Voor iedereen die hier niet van houdt zou ik adviseren om de andere paden in het park te doen: ook mooi, maar daar is echt helemaal niemand te vinden.

De toch staat bekend als pittig, maar persoonlijk vond ik het niet veel voorstellen qua moeilijkheidsniveau. We hebben dan ook een zij-uitstapje gemaakt naar de top van Tongariro zelf. Paula had het af en toe wel even wat moeilijk met de klim, maar dat zal dan de wraak van de peuk wel zijn, :-P .

Was het niveau niet bijzonder, de uitzichten waren dat wel. Zie foto's.


Puin op de bodem van South Crater


South crater van boven


Het zijpad naar de top van Tongariro


Central crater van boven, met een zwarte plak uitgevloeide lava


Het pad door central crater


Red crater


uitzicht. In het midden net rechts naast de wolk is de top van onze eigen berg Taranaki te zien, 200 km verderop


Zwemmen in Blue Lake, een kratermeer. Het was heerlijk na een warme klim. Ik vraag me dan altijd af waarom ik de enige ben van al die honderden mensen die zoiets doet.


De afdaling. Wolkje doet z'n best.

huisdier

Jitse ging laatst naar bed, maar begon toen te roepen dat er een beest op zijn klamboe zat.

En inderdaad, dit schatje was door het open raam naar binnen gelopen en op z'n klamboe gaan zitten.
Jitse: "Ik dacht dat het een sprietje was maar ineens zag ik een oogje."

Het is een wandelende tak. Het arme beest heeft waarschijnlijk nooit zo veel aandacht gehad. Ik was bezig met foto's maken, en Jitse en Ibrich zaten er bovenop. Ibrich scheen bij met een lampje (voor makkelijker scherp stellen), en Jitse heeft ook minstens 70 foto's zitten maken. De laatste foto is van Jitse.

Daarna is sprietje op een blaadje gezet en aan z'n lot overgelaten.

Drijfhout en Zeemeerminnen

Een stukje verderop langs de kust ligt Okato. Een klein dorp, wat verder van de stad af, en dus veel rustiger. Af en toe gaan we daar ook eens op het strand kijken. Het is er uitgestorven, het ligt vol met drijfhout, en er komen een aantal wat grotere riviertjes op het strand uit.

Hier wat foto's van het laatste bezoek.


Veel drijfhout...


Vliegende Ibi's




In de rivier zagen we zeemeerminnen


Rinke wordt meegesleurd door Stony River

"The best spot in New Zealand"

Op onze vierdaagse trip met Paula raakten we ergens tussen Rotorua en Taupo verzeild op de Rotota Sun Club. Een paradijselijk kampeerterreintje midden in de rimboe, gelegen aan het Ohakuri stuwmeer, en alleen bereikbaar via een onverharde weg, op kilometers afstand van de bewoonde wereld. Zo paradijselijk, dat men ook de kledij daarmee in overeenstemming bracht - dat wil zeggen geen kledij.


Lake Ohakuri bij ochtendnevel

We waren eigenlijk op een hotsprings-tour - maar dan wel de natuurlijke hete bronnen, want zodra er een muurtje omheen staat en men het in z'n hoofd haalt er entree voor te vragen vinden we het niet meer leuk. Na het drukke Kerosene kreek in Rotorua leek het me aardig om wat afgelegen hete bronnen te exploreren, en op de site voor hotsprings van Nieuw Zeeland werden enkele afgelegen mooie bronnen beschreven in de buurt van Lake Ohakuri, "past the nudist colony". Dat klinkt natuurlijk interessant.


California Quail (Californische kwartel)

We zijn nog nooit zo betrokken ontvangen op een kampeerterrein. Iedereen was allervriendelijkst, probeerde je echt een welkomsgevoel te geven, en dat werkte goed. Daarnaast was het terrein ook prachtig. Het stikte van de half tamme kwartels die rondscharrelden op mooie omboste veldjes, en het strandje was ideaal voor de kinderen, compleet met vlot en hotpool.


het strandje



Behalve dat ging het ook om die hotspring in de buurt. Die bleek helemaal onze verwachtingen te overtreffen. Het bleek te gaan om een rivier (Akatarewa Stream) met water van een graad of 38. In de bovenloop waren wat poelen waar je in kon badderen, maar het spectaculairste was de kloof die verder stroomafwaarts begon in de vorm van twee hete watervallen helemaal omringd door rotsen. Als je de rivier dan verder volgde kwam je op een stuk van een meter of 80 lang waarbij de rivier door een heel erg nauwe kloof stroomde. De rotswanden lagen nog geen halve meter uit elkaar, en je moest tot je nek toe door het warme water tussen de beide wanden door schuifelen. Uiteindelijk kwam deze kloof uit in het stuwmeer.


de hete watervallen


erg smalle kloof




Ibrich vindt de kloof ook leuk


Midden in de nacht lag ik nog samen met Paula en twee kiwi's in de hotpool aan het strand naar de sterren te kijken. Van de beide kiwi's hoorden we opnieuw dat dit de beste plek van Nieuw Zeeland was. Orion hing op de kop, en de melkweg was heel duidelijk te zien, omdat er in de verste verte geen lichtvervuiling te bekennen was. Over het meer klonk het geroep van de morepork. En dan ben je toch wel erg geneigd om te gaan geloven dat dit inderdaad de beste plek van Nieuw Zeeland is.


We komen hier zeker nog eens terug.

Birthcontrolpills QID PRN

Het wordt weer eens tijd om een stukje te schrijven over mijn werk. Het gaat goed, en ik heb het erg naar mijn zin. Krijg ook veel complimenten van de verpleegkundigen dat ik " zo grondig ben en toegankelijk" . Ze zijn blijkbaar gewend dat ze in het contact met arts-assistenten gewoon geen antwoord krijgen als ze iets vragen, of dat ze de arts tien keer op moeten piepen voordat ie eens langs komt.
De complimenten neem ik altijd met een korreltje zout, want ik heb altijd het gevoel dat ik niets weet en niets kan, maar ik doe wel mijn best, en meer kan je niet doen.

Af en toe valt er ook wat te lachen. Zo was er een hypomane patiente die was vergeten dat ze ook nog anticonceptiepillen gebruikte en een paar dagen na haar opname kreeg ik tussen een aantal andere dingen door het stripje in mijn hand gedrukt om het snel even voor te schrijven op de medicijnlijst. En ook nog het recept voor een astma inhalator. Nu ben ik wat(nogal) verstrooid. Kwam later een verpleegkundige naar me toe om te vragen of het wel helemaal goed was. Had ik opgeschreven Anticonceptiepil 4 x daags, zo nodig.
Toen ik zei dat ze me maar moesten ontslaan zei ze: "don't you worry. We'll keep you. You are entertaining".

Iets anders waar we erg om gelachen hebben is dit. Er was een patient. Een oudere man met paranoide schizofrenie die niet mee wilde werken aan wat voor onderzoek dan ook. Hij zag de psychiater aan voor de duivel, en zag ook slangen uit de hoofden van mensen komen. Maar de man zag er slecht uit. We verdachten hem van een maagbloeding.
Uiteindelijk wilde hij wel een kalmeringstablet in een flesje limonade (die we voor zijn neus moesten openen, want alle andere dingen waren vergiftigd).
Het effect was spectaculair. Zijn angst verdween, hij werd kalm en vriendelijk en erg behulpzaam bij het onderzoek. En de slangen waren verdwenen.

In de zusterspost filosofeerden we een beetje door over dat dat middel zo goed werkte tegen slangen. Ik zei. Wisten jullie dat dan nog niet? In Nederland gebruiken we het altijd in de tuin. Ook voor slakken en egels. Hun antwoord; Nou, in Nieuw Zeeland hebben we dat niet nodig voor egels. Die zijn hier zo sloom dat ze allemaal vanzelf onder de autos lopen.
(Het is hier inderdaad elke dag een enorme egelslachting. Ik heb het idee dat hier veel meer egels zijn dan in Nederland omdat ze hier niet van oorsprong voorkomen en weinig vijanden hebben behalve de auto. Maar dit terzijde).
De slakken leek ze wel een goed idee. Even sproeien met een plantenspuit met het middel erin en dan zouden ze zo langzaam gaan kruipen en eten dat de schade nog maar minimaal was. En de andere morgen zouden ze gewoon lekker lang in de zon blijven liggen en langzaam uitdrogen....

Overigens had het maar een haartje gescheeld of het tripje naar Rotorua was niet doorgegaan...
Een patiente van tegen de 70 werd in acuut psychotische toestand opgenomen op de gesloten afdeling. Een nederlandse van origine die op haar 12-e naar NZ was verhuisd. Zij was bekend met manisch depressieve stoornis. Ze was al twintig jaar niet meer opgenomen geweest. Ze gebruikte lithium wat een effectief middel is maar slecht voor de nieren, en was een paar weken geleden overgezet op andere medicatie omdat ze nierschade kreeg. Over het kerst weekend was alles nog goed gegaan, maar op maandagochtend stormde ze ineens binnen bij de buren. Sloeg de man des huizes hard in zijn gezicht omdat hij een affaire met haar zou hebben. Schopte haar tafeltje dekje maaltijd met een grote trap het huis uit en was aggressief en in de war.
Toen ik met haar kwam praten (protocol voordat de psychiater er bij komt) zat ze op de bank tussen twee begeleiders in die haar in bedwang hielden. Ik stelde mij voor en vroeg haar of ze nederlands sprak. Zij vertelde mij dat ze maar een zin sprak maar niet wist wat het betekende en of ik die voor haar wilde vertalen. De zin was;

" Het schaap liet een scheet op een schip in scheveningen ".

Terwijl ik op ooghoogte op mijn hurken op redelijke afstand voor haar zat (om minder bedreigend over te komen) trapte ze ineens zonder enige aankondiging voluit in mijn richting met een soepelheid waar menig balletdanseres jaloers op zou zijn. In een reflex deinsde ik naar achter en verloor daardoor mijn evenwicht waardoor haar voet niet tegen mijn neus/bril aankwam.

Nu een paar dagen later is ze stukken opgeknapt. Herinnert zich niet meer dat ze mij eerder gezien heeft. De afgelopen dagen zijn voor haar een grote waas. En als je haar nu ziet loopt ze zo stijfjes. Als een klein grijs muisje. Niets dat je herinnert aan die lenige pittige furie die zo hoog kon trappen. Die spuugde, en klauwde en vloekte. De stijfheid een bijwerking van de medicijnen? Nee dat geloof ik nog niet.

Gisteren was mijn laatste werkdag. Nu lekker drie weken vakantie. Maandag vertrekken we richting het Zuidereiland. Paula is vandaag met Rinke mount Egmont aan het beklimmen. Petje af voor die doorzetter (paula) want voor haar is het best zwaar terwijl Rinke als ik haar woorden moet geloven, voor haar uit huppelt.

Jitse is aan het spelen bij vriendjes, en ik keutel een beetje rond met Ibby vandaag. Huis opruimen, en straks lekker even naar het strand.

Groetjes, Ingeborg

De weg van huis naar werk

Nieuw Zeeland is bekend om zijn natuurschoon. De vulkaan, en de grappig gevormde heuvels, de zee, en de groene weilanden, die ik op mijn tochtje van huis naar werk passeer wil ik jullie niet onthouden.

Saillant detail is dat terwijl vrienden en familie in Nederland, naar de berichtgeving hier, druk bezig zijn om tunnels te graven (Om hun huizen die door de hoop sneeuw die is gevallen, toch te kunnen verlaten) de sneeuw op Mt Taranaki met de dag zienderogen afneemt.

Hier is de vroege zomer in volle gang, met vrolijk fluitende vogels, uitbundig bloeiende bloemen, aardbeien en hooikoorts.

Heden blij

We zijn na vier dagen terug uit Rotorua, en Heden blij.

Dat heeft natuurlijk verschillende redenen.

Ten eerste is onze lieve kleine meid vandaag JARIG. Ze wordt alweer vijf!! Hoewel ze wel al wat kleine kadootjes gehad heeft, geven we het echte feest pas in februari, als de zomervakantie voorbij is en ze wat vriendinnetjes van school uit kan nodigen.

Ten tweede is Paula nu bij ons. We hebben haar opgepikt uit Rotorua, een leuke vakantietrip gehad gedurende de laatste vier dagen, en nu mag ze dan leuk kinderoppas spelen zodat wij ons met leukere dingen bezig kunnen houden :-)

En tenslotte hebben we de laatste vier dagen een prachtige trip gemaakt. Er was hier een kleine hittegolf gaande, met stralend weer waarbij om half zes 's middags de termometer nog steeds 32.7 graden aanwees. Voor hier is dat ook exceptioneel. We hebben door een boomvarenoerwoud gelopen, zijn allerhartelijkst ontvangen op de volgens localen mooiste plek van het Noordereiland, hebben gedouched onder een waterval met thermaal water, zijn tot onze nek door het water van een 30 centimeter brede kloof met warm water gewaad, en zijn vlakbij de beruchte Mount Doom door een maanlandschap gelopen.

Als de foto's verwerkt zijn volgen de komende dagen wat meer details.

Onbenullig virtueel overleden

Er is even een korte mediastilte van onze kant geweest, zoals jullie wel gemerkt hebben. Dat komt omdat de in Brazilie aangeschafte Nootsjeboekie onlangs op onbenullige wijze virtueel overleden is.

Voor iedereen zich doodschrikt: nee, er is niemand echt dood. Maar de computer die we hadden ging kaduuk, niet omdat er echt iets mis is, maar simpel en onbenullig omdat het busje waar de electriciteit in moet geen contact meer maakt. En zoiets onnozels kost in de moderne wereld van nu natuurlijk doodleuk $350 om te repareren. Slik.

Nou had ik het al nooit zo begrepen op laptops, want ze zijn twee a drie keer zo duur als een even snelle/goede 'gewone' computer, je hebt nauwelijks uitbreidingsmogelijkheden, en ze gaan ook nog eens drie keer zo kort mee. En bepaald ergonomisch verantwoord is het meestal ook al niet. Kortom: nooit een laptop aanschaffen als het niet echt strikt noodzakelijk is.

Vandaar dat hier nu een nieuwe 'desktop' staat (een gewone computer dus), razendsnel, en zo modern als we nooit geweest zijn, speciaal naar wens samengesteld door een heel geschikt klein computerwinkeltje, en allemaal ook nog eens in elkaar gezet en geleverd 2 dagen voor de kerst. Het enige wat nog problemen opleverde (dankzij de kerst = alles dicht) was de oude data op de nieuwe PC krijgen, maar dat is nu net gelukt.

En.... ik ben OVER!! Ja ja, er draait Linux Ubuntu op. Jaren terug al voor het eerst linux geprobeerd, herhaaldelijk met een nieuwe installatie er tegen aan zitten te hikken, maar nooit doorgebroken omdat er in het verleden altijd wel iets was. Maar nu... Fantastisch. Eindelijk VEEL BETER dan windows. Geen gedoe meer met irritante virusscanners - want die zijn simpelweg niet nodig in linux - , alles vanzelf veel beter geordend en georganiseerd in plaats van dat rommelige gedoe met het bureaublad en startmenu van windows waar alles maar als een grote brij ingeplempt wordt, en natuurlijk inherent veel veiliger. En niet in de laatste plaats: je geld gaat ook nog eens niet naar dhr Gates toe (die heeft toch wel genoeg), want het is helemaal gratis en voor niks.
En was het vroeger meer gedoe; tegenwoordig is het zelfs op punten makkelijker dan windows. Voor windows moest ik nog een installatie-cd voor de printer draaien en zulk soort gedoe; in Linux deed hij het gewoon meteen perfect enkel en alleen door de printer aan te zetten en het snoertje in de PC te steken.

Kortom, ik kan het iedereen aanraden. Linux heeft windows wat mij betreft definitief ingehaald.

Maar goed, na al dit technische gezeur dat totaal niet interessant is voor niet-nerds:
Ook de komende tijd even geen bericht van ons, want Paula is in Nieuw Zeeland aangekomen, en morgenavond vertrekken we opnieuw naar Rotorua, voor een vierdaagse trip samen met haar. Nu met heel wat meer voorbereiding, want ik heb een uitgebreide lijst met 'wilde' hotsprings vooraf uitgeprint. Dus we komen straks lekker terug met zwaveldamp in onze haren en week gestoomde huidjes.

Omhoog spuitende lava

Nee, de vulkaan is niet uitgebarsten...
Desalniettemin is Nieuw Zeeland wat sommige aspecten betreft een uiterst gevaarlijk land.

Ik liep vanochtend met Jitse en Ibrich naar het winkeltje in het dorp. We moesten erg oppassen met lopen; elke misplaatste stap kon onmiddelijk een wisse dood tot gevolg hebben.
Jitse vertelde dat je niet op de 'streepjes' tussen de betonplaten van het voetpad kon gaan staan, want dan zou daar lava uit omhoog spuiten en zou je verbranden. Ook moest je niet zo frivool zijn om het te wagen een voet op de blaadjes te zetten die hier en daar op het beton waren gevallen; het gif in deze blaadjes was zo sterk, dat het dwars door je schoenen zou trekken (als ik die aan zou hebben gehad), waardoor er ook een snelle gruwelijke dood zou volgen. Ook in dit geval zou er dan nog lava omhoog gaan spuiten, maar het mechanisme daarachter is me nog steeds niet echt duidelijk.

Het gras naast het voetpad was ook geen veilige optie, want dat was ook zwaar giftig. Dit gif zou er voor zorgen dat je eerst helemaal groen werd en daarna ter plekke dood neer zou storten. Ibi voegde daar nog aan toe dat als je daar op stond, je eerst ging kotsen, dan ziek werd, en dan dood neer zou vallen. En voor vogelpoep op de stoep moest je ook oppassen; dit veroorzaakt dat je eerst helemaal uitbleekt, en dan levenloos ter aarde stort.

De stoep lag ook bezaaid met rode draden van de bloemen van de christmas tree. Ook deze waren in eerste instantie dodelijk giftig, maar dat was toch echt geen doen om die allemaal te ontwijken, zoveel dat er lagen. Gelukkig bleek al snel dat we immuun waren voor dat gif - dus dat was weer een zorg minder.

We hebben het er levend afgebracht, heen en terug naar de winkel.
Wel een schande trouwens. Ik snap niet dat de autoriteiten hier niets aan deze levensgevaarlijke situatie doen. Het is toch te gek voor woorden dat je alleen met gevaar voor eigen leven naar de buurtwinkel kan?

Of zou het aan de morbide inslag van onze lieve kindjes liggen?

Turbo-katteogen, spiraalkoppoten en de lantaarn van Aristoteles

We kregen geen goede inzendingen op de prijsvraag van vorige keer, dus de hoofdprijs van 7 miljoen blijft in de pot.

De oplossing was als volgt:

1. Operculum van Turbo smaragdus
De ronde, afgeplatte knoopjes met een spiraaltekening op de platte zijde zijn geen slakkenhuisjes, want ze zijn helemaal massief, en er kan dus met geen mogelijkheid een dier ingezeten hebben. Het zijn opercula. Een operculum is het klepje waarmee slakken hun slakkenhuis afsluiten. De meeste slakken hebben zo'n klepje. Met name bij litorale slakkensoorten is het operculum stevig ontwikkeld, omdat het er voor zorgt dat het huis goed afgesloten wordt als de slak bij laag water droog valt. Op deze manier voorkomt het dier uitdroging.
Turbo smaragdus heeft een schelp die stevig is en die meestal een paar centimeter groot is. Ze komen hier algemeen voor op rotsen in de getijdenzone. Deze soort is endemisch voor Nieuw Zeeland, wat wil zeggen dat ze alleen hier in Nieuw Zeeland voorkomen. Maar wereldwijd zijn er vele Turbo-soorten, en allemaal maken ze soortgelijke klepjes.
De klepjes van deze soorten worden vaak als sierraad gebruikt in hangertjes en dergelijke. Ze heten dan katteogen.


2. Inwendige schelp van Spirula spirula, een inktvissensoort


Het mooie fijne spiraalschelpje is de inwendige schelp van een inktvissensoort, Spirula spirula ofte wel de posthoorninktvis. Dit is een heel algemene diepzeeinktvis, die zeer zelden levend gevonden wordt. De schelpjes echter spoelen heel vaak aan, en dat komt natuurlijk omdat ze - integenstelling tot de meeste andere schelpen - drijven.
Het zijn bijzondere schelpjes die wel wat aan de schelp van fossiele ammonieten doen denken, of aan de schelp van het levend fossiel de Nautilus. De overeenkomst is dat het schelpje bestaat uit verschillende van elkaar gescheiden luchtkamers. Het verschil is dat ammonieten en nautilussen uitwendige schelpen zijn, en dit schelpje is inwendig.
Het schelpje dient dan ook niet ter bescherming van het dier, maar heeft dezelfde functie als een zwemblaas bij vissen: evenwicht en uitbalancering. Door de lucht in de kamertjes kan het dier er voor zorgen dat zijn lichaam even zwaar is als het omliggende water, en dat hij met de kop omlaag blijft zweven - wat de bedoeling is.
Het dier zelf is een centimeter of 4 groot, en heeft 10 tentakels op z'n kop zitten. Het is een vrij uniek beestje, in die zin dat het geen naaste verwanten meer heeft. Het is nog het meest verwant aan belemnieten, uitgestorven inktvisjes waarvan de langwerpige, sigaarvormige schelp heel veel gevonden wordt.
De soort is tropisch, maar de schelpjes kunnen in principe overal aanspoelen. Men schat dat de schelpjes soms jaren op zee kunnen drijven voordat ze ergens aanspoelen. En zo komen ze dus ook massaal op de stranden hier terecht, want Nieuw Zeeland is natuurlijk verre van tropisch.


3. Lantaarn van Aristoteles.

Het laatste object is een lantaarn van Aristoteles, oftewel het kauwapparaat wat in de mond van een zeeegel zit. Dit exemplaar is nog helemaal gaaf en intact, en dat is vrij zeldzaam. Het is een ingewikkelde constructie bestaande uit vijf kalkplaten.

Levend truitje

Ibrich heeft een heel bijzonder truitje. Het leeft!! En het groeit dus ook.

Watervallenstrandje

Normaal breng ik Ibrich 's ochtends naar het kinderdagverblijf in de stad, zo'n 12 kilometer verderop. Op de terugweg ga ik dan even mijn ochtendbad nemen op mijn eigen privé-strandje.
Het strandje ligt in een reservaat tussen Omata en New Plymouth, aan een kust die moeilijk bereikbaar is vanwege de steile kliffen en het gebrek aan wegen die er naar toe leiden.

Hieronder een fotoverslagje van de trip naar het strandje.

Het pad voert eerst door een duinachtig gebied met veel begroeiing, ...

... dan langs de rand van de klif met uitzicht op het strand.

In de verte kun je dan de al eerder genoemde Sugarloaf islands zien liggen, oeroude resten van een vulkaankegel.

Uiteindelijk een stukje door een weiland om dan via een klein watervalletje af te dalen tot op het strandje.

Het aardige van het strandje is dat er twee riviertjes op uitkomen, die allebei eindigen in een watervalletje. Op het strand zelf vloeien deze twee rivieren samen tot één.



Het bijzondere is dat bij vloed het zeewater soms zelfs tot aan de watervallen komt, waarbij dus de hele loop van de rivier weggevaagd wordt. Als de vloed weer wegtrekt moet de rivier zijn bedding dus weer helemaal opnieuw uitslijpen in het strand. Elke dag loopt het riviertje dus weer ergens anders. Bij dood tij verplaatst het riviertje zijn loop niet heel veel, maar bij springtij kan het riviertje tientallen meters verschoven zijn ten opzichte van voorgaande dagen.

Bij de grootste waterval staat een bank die iemand van drijfhout in elkaar geknutseld heeft.

Op een dag had iemand deze in de waterval neergezet. Echt lekker uitrusten kon je er niet...