Afgelopen januari/februari was ik op de Canarische Eilanden: Tenerife, Fuerteventura en Lanzarote. Jitse is daar blijven hangen, en post vandaar nog steeds berichten op deze blog.
Wij zijn gister aangekomen op een ander vulkanisch eiland, voor opnieuw een avontuur. Ile de la Reunion, ten oosten van Madagascar.
Vandaag de eerste verkenningen gedaan: zie hier wat foto's. Later volgen langere berichten.
When I got into kitesurfing I didnt really want to spend a whole lot of money so I bought the cheapest stuff I could find. I managed to find an awesome deal on markplaats (dutch ebay) wich included 3 kites and a board for only 100 euros. I thought it was to good to be true and it turned out it was.
All 3 kites where C style wich are not suited for beginners at all. And as an extra bonus 2 leaked.So the board was the only usefull thing I got out of the bargain.But considering that most secondhand kiteboards are still valued at arround 200-300 euros its still a pretty good bargain.
And since a plank with some footholds attached also works just fine as shown by the world champion kevin langeree in this video https://youtu.be/z6kOVDQt-ZU I was sure this would suffice
And I was right I learned kitesurfing on it and it managed to do everything I needed of it.
But now im a year later and feel a bit stuck in my progress. I still cant do any tricks or real jumps and most of my time is spent trying to get far enough upwind so that its safe to actually practice these tricks. I always thought it was just my fault since all these other kitesurfers do mange to go upwind pretty easily.
But recently I keep hearing from other kitesurfers how old my board is and that its a miracle I can get upwind with it due to it being way less broad than the more modern ones. One guy even said that it was a shame that I had such a nice boardbag (30 euros) for such a shitty board.
But buying a new secondhand board also seems like such a risk because what if its not the board at all but just me?
So today I had the plan to go out to the beach and ask random kitesurfers if I could borrow their expensive board to test it out (new boards can easily be around 1000 euros)
I was quite nervous because I though they would say no for sure I mean they dont know me, there are large waves wich can easlily crash into you and seperate you from their board. Or the board might smash into the rocky beach. Plus they are there to kitesurf themselves so most would probabally be using their boards themselves so they wouldnt want to lend it to me.
On the other hand if someone came up to me and asked if they could borrow my board for a few minutes I would say yess for sure. But well then my board isnt worth 1000 euros
So after pumping up I just decided to go for it and walked up to a guy and asked if I could use his board for a few minutes.
He said no, and then pulled a gun and shot me.
You dont believe me?
Well yes maybe your right, but if I told the true story it wouldnt be entertaining enough since he said yes without hesitation.
So there I was with a fancy board and when I went Into the water I could directly feel the diffrence. This board was a lot more agile, steering was way easyer and jumping over waves without crashing into them was also really enjoyable. There was only one downside, I kept sinking into the water. At first I thought this was caused by the low windspeeds but later when I switched back to my old board it was really easy to float again. This is because its almost 2 times longer and thus floats better duhh.
So for now Ill keep my trusty old relic but when theres a bit more wind I might ask some other kitesurfer if I can borrow their board for a bit. But first I will make sure they dont have a gun with them.
Today I went out kiting again, normally I try to be super safe but this time it was unavoidable.
When I arrived at the beach this guy came up to me saying that it wasnt safe and that he thought a storm might come because of the dark clouds up ahead. I replied with "oh shit well I will wait and see what happens then here on the beach". He kept on talking about how dangerous it was and how someone had died here 2 years ago. I got the feeling he was exagerating to scare me away. But well I didnt want to take the risk of him being right and then getting stuck in a really gusty storm with high waves and smack onto the rocky beach (spoilers)
So I decided to wait an hour and to see if the sky would clear up a bit, and to see if other kitesurfers would come. Because the most dangerous part of kitesurfing is launching and landing the kite since you cant really do it on your own and dont want to be stuck to a kite when it gets really windy
After an hour it did clear up, and another kitesurfer had shown up. So I decided to go in.
Its always really hard to kitesurf here this is because there are huge waves and my board is extremly old and isnt designed to go upwind. So I get smacked in the face a whole lot by waves and then have to swim and find my board again.
Another problem is the tide, when the tide is in you have a very rocky beach wich waves try to slam you into, and when the tide is out you have to walk a whole lot in shallow water wich is rushing back into sea accompanied by lots of rocks wich smash into your feet.
My injury also happend due to the low tide. I was kiting 20 meters away from the beach and suddenly the water wasnt deep enough anymore to kite in so I flew of and slammed into a few rocks.
De situatie nu: ik, Rinke, ben weer thuis; Jitse zit nog op Lanzarote en blijft daar voorlopig.
Ik realiseer me dat ik de laatste twee weken geen enkel bericht heb geplaatst over ons verblijf op Lanzarote. Sorry daarvoor; het kwam er niet van, en nu achteraf voelt nogal als mosterd na de maaltijd, en ik heb er ook geen zin meer in om er nog iets over te plaatsen.
Dat heeft weer alles te maken met die andere situatie nu: een man waarvan ikzelf al minstens 10 jaar roep dat het de gevaarlijkste man van de wereld is, en waarvan ik met lede ogen aanzag hoe de hele wereld vrolijk doorging met zaken doen met hem.
Toch had ik niet helemaal gelijk daarin. Ik zag Poetin altijd als een volstrekt gewetensloze roverhoofdman en maffiabaas, die tot alles in staat was, maar die wel als een sluwe vos zijn weloverwogen zetten op het schaakbord van de geopolitiek speelde. Dat beeld is nu echt wel gekanteld. Niks intelligent en doordacht: ik zie nu nog steeds een volstrekt gewetensloze roverhoofdman die tot alles in staat is, maar die vooral gedreven is door rancune en paranoia, die behoorlijk losgezogen is van de werkelijkheid, en die daarmee nog veel gevaarlijker is geworden dan hij altijd al was.
Waarom is dat van belang voor deze blog en onze plannen? Wel, omdat het ons hier eigenlijk te heet onder de voeten wordt. De wereld is nog nooit zo dicht bij de totale catastrofe van een kernoorlog geweest als nu, en ik ben niet de enige die dat vindt.
Nou nou, tut tut, die Poetin kijkt echt wel uit met het inzetten van kernwapens, want hij weet dat hij dan meteen kernwapens terug kan verwachten, dus dat zal hij nooit doen. Dat is de gangbare reactie op deze angsten. Er zijn drie redenen tegen in te brengen waarom er een onaangenaam grote kans bestaat dat het toch gaat gebeuren.
1) Per ongeluk. Dit is al eens eerder bijna gebeurd. In 1983 gingen in een Bunker bij Moskou alle alarmbellen af: er zouden Amerikaanse kruisraketten op weg zijn naar Rusland. Het is dankzij de nuchtere kijk van Stanislav Petrov dat we toen ontsnapt zijn aan een complete catastrofe. De man dacht (na lang wikken en wegen) "het zal wel een foute melding zijn" en besloot geen melding te doen voor een tegenactie. Zoiets kan natuurlijk zomaar weer gebeuren in een situatie dat iedereen onder extreme spanning staat.
Toegegeven, de kans hierop is niet zo groot, maar wel te groot. De kans op mijn volgende punt wordt al een stuk groter.
2) Inzet van kernwapens in Oekraine. Het is inderdaad onwaarschijnlijk dat Rusland de (kern)wapens opneemt tegen de NAVO, maar geen enkel verdrag of organisatie belet hem om wel de kernwapens te gebruiken in Oekraine, als de oorlog daar moeilijker verloopt dan hij verwacht had, en niet op "normale" manier beslecht kan worden. De specifieke, doelgerichte inzet van een enkel kernwapen kan dan het verschil maken. En wat doet het Westen dan? Het is geen aanval tegen de NAVO. Als je het laat passeren als Westen, dan is er een precedent gezet met bijzonder akelige gevolgen voor de toekomst. En als je het niet laat passeren, rol je toch nog die Derde Wereldoorlog in.
Ook de kans op dit scenario is nog niet zo heel groot. Maar ook te groot. Bovendien hebben we vandaag nog gezien dat Poetin er totaal niet voor terugdeinst om aanvallen op een kerncentrale te doen. Dus: hij is er absoluut toe in staat.
3) Opstand in eigen land. Dit is misschien nog het meest waarschijnlijke scenario: Rusland wordt compleet afgeknepen, en afgezonderd van de economie en financien van de rest van de wereld. Er breekt crisis uit daar: geen geld beschikbaar, banken vallen om, voedseloproer, opstanden... die natuurlijk met grof geweld neergeslagen worden. Maar als het compleet uit de hand loopt daar, en er breekt een volksopstand uit, dan wordt het helemaal link. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Mocht hij echt in het nauw komen, dan is Poetin er de man naar om te denken "Als ik er aan ga, dan gaan jullie allemaal".
Omdat Ibrich voorlopig toch niet naar school gaat waren we van plan om met de kampeerbus drie maanden door Europa te toeren. Gezien de ontwikkelingen denken we er over of het niet verstandiger is om naar Mexico te gaan (of een andere uithoek van de wereld - in elk geval een plek waar we er net wat minder dicht bovenop zitten).
We zijn vanochtend met de boot aangekomen op Lanzarote. Eerste indruk: iets minder kaal en desolaat dan Fuerteventura, maar dat is ook maar een ietsjepietsje minder. Omdat ik er verder nog niet zo veel over kan zeggen, daarom maar even een eindevaluatie van Fuerteventura.
Wat ik er van vond? De eerste indruk vond ik behoorlijk verpletterend. En nog steeds: het is wel erg bizar om je te beseffen hoe grondig de mens een heel eiland compleet de vernieling in kan helpen qua natuur en leefomgeving, zodat er eeuwen later nog steeds niets rest dan een stuk Sahara. Want de natuur op Fuerteventura is dan wel behoorlijk verpletterend, op het eerste gezicht, het is ook ontzettend eenzijdig, en al snel weet je het eigenlijk wel. Het is niet alleen heel eenzijdig, het is ook ontzettend armoedig. Want er gedijt in wezen niets behalve wat woestijnsoorten.
Ik zeg wel "natuur" in de laatste zinnen hierboven, maar in wezen is dat het niet: het is een door de mens compleet verwoest niet meer bestaand ecosysteem wat te gronde is gericht. Ten tijde van de ontdekkingsreizen en kolonisaties schijnt het hier vol gestaan te hebben met bos. De wat noordelijker gelegen archipel Madeira draagt nog steeds de naam daarvan: het woord madeira is Portugees voor hout.
Maar natuurlijk is opnieuw het verhaal niet zo eenzijdig dat de "westerse mens" de enkele boze boeman is. Ook voor de tijd van de kolonisaties had de oorspronkelijke berberbevolking al aardig wat platgebrand en kaalgekapt voor brandhout en landbouwgrond. Maar de grote kaalslag, ere wie ere toekomt, was in de tijd van de kolonies en ontdekkingsreizen.
En hout had men nodig, in die tijd, veel hout, voor scheeps- en stedenbouw, dus letterlijk alle bomen zijn gekapt. Vervolgens zijn er geiten op losgelaten, want dat was handig op weg naar de kolonieen, dan had je vers vlees ergens halverwege. Die geiten hebben alle rest wat er stond aan ondergroei en struiken compleet weggevreten, en het resultaat is al een paar eeuwen een woestijn. Ook verbijsterend om ter plekke te zien hoe zo'n destructie letterlijk eeuwen later nog steeds voor geen millimeter hersteld is. Eens vernietigd, altijd vernietigd. Misschien over 1000 jaar nog eens kijken?
Wat ik ook nog eens verbijsterend vind is dat er nog steeds niet van geleerd is. Er leven 60.000 mensen op Fuerteventura, en 100.000 geiten. Veel mensen zien geiten als grappige lieve dieren, die bij de natuur horen. Niets is minder waar. Geiten zijn destructieve rotbeesten die hele ecosystemen compleet de vernieling in helpen als ze ergens losgelaten worden, en die al menig gebied (met name eilanden) omgetoverd hebben in woestijn, nadat ze verantwoordelijk zijn geweest voor de uitroeiing van minstens de helft van de eerst aanwezige soorten. Dat komt omdat ze simpelweg ALLES kaalvreten, tot en met de meest gruwelijke doornstruiken en cactussen aan toe, en daar ook niet mee ophouden voordat inderdaad alles kaal is. In Marokko heb ik ze letterlijk in de bomen zien klimmen om die tot in de bovenste topjes kaal te vreten.
Normaal leggen zulk soort beesten dan het loodje, omdat ze hun eigen voedselvoorraad om zeep helpen, maar in dit geval niet, omdat de mens stug door blijft gaan met nieuwe uitzetten.
En men leert dus niet, want nog steeds tilt het hier op van de geiten, en doet men net of dat normaal is. Sterker nog, overal wordt met veel bombarie locale geitenkaas aangeprezen als ambachtelijk ecoproduct. Eco... ja ja.
Hoewel ook Canarisch eiland, is het heel anders dan Tenerife, omdat de vegetatie compleet verschillend is. Fuerteventura is in wezen een grote woestijn. Een beest als de Canarische Tjiftjaf, die op Tenerife zo ongeveer in elke derde boom of struik zat, zul je hier niet zien, om de simpele reden dat bomen of struiken hier niet voorkomen.
Wat dan wel? Twee typen vogels kun je hier zien: kustvogels, en woestijnvogels.
In de eerste categorie: de obligate drieteenstrandlopers die ook in Nederland in de winter op elk strand te zien is. Verder Bonte strandlopers, maar vooral opvallend veel plevieren, waaronder de strandplevier, zilverplevier, en heel veel wulpen op de trek. Ook een paar Grutto's, waarschijnlijk uit Nederland. Daarnaast veel zilverreigers. En soms een verdwaalde lepelaar.
Dan woestijnvogels: vooral de klapekster komt hier opvallend veel voor. Daarnaast woestijnvinken, grondeekhoorns (weet ik, geen vogel), bertholet's piepers, en aasgieren. De renvogel schijnt voor te komen, en de kraagtrap, maar die heb ik natuurlijk niet gezien.
Daarom hier maar wat foto's van vogels die ik wel gezien heb.
Autofabrikanten zijn doorgeschoten idioten, dat weet ieder zinnig mens. Als ieder zinnig mens dat weet, dan moet er een bijzondere reden zijn dat ik dit opschrijf. En die is er.
Ik erger me al jaren aan die fabrikanten. Bij voorbeeld het simpele draaizwengeltje, waarom dat nou moest verdwijnen? Wat is er mis met een draaizwengeltje om je autoraam open te doen? Waarom moet dat nou automatisch, met een motortje dat kapot kan gaan, en waarmee je je raam dus niet open kunt draaien zolang de sleutel niet in het contact zit. En wat nooit twee centimeter verder open wil, maar altijd meteen bij decimeters of nog meer werkt. Ik begrijp dat niet. Dat is wat ik bedoel met doorgeschoten idioten: die fabrikanten vinden het kennelijk zo prachtig dat een autoraampje helemaal vanzelf - net als in een gangsterfilm - heel gelijkmatig open gaat, dat ze vergeten zijn zich af te vragen of dit echt een verbetering is. Wat mij betreft: driewerf neen. Die zwengel werkte ook als de sleutel niet in het contact zit, en bovendien: als je een kanaal in rijdt en de stroom valt uit ben je zwaar de pineut met zo'n electrische raamopener. Dus het is ook nog eens linke soep.
Een ander voorbeeld van doorgeschoten automatiseringsdrift van autofabrikanten trof ons vandaag. We hebben een bus gehuurd, via een particulier. Mooi ding, van na 2000. Alleen had die een volautomatische autosleutel, die voor zichzelf beslissingen neemt, en daarbij van bepaalde vooropgezetten ideeen uitgaat. Bij voorbeeld het idee dat een mens te stom is om er zelf aan te denken dat een auto soms op slot gezet moet worden, en die dan dus zelf maar even besluit om op spontane momenten de hele tent op slot te doen.
Iedereen voelt 'm al aankomen natuurlijk: Ik had Jitse geholpen met kitesurfen, we kwamen bij de bus terug, en ik leg wat spullen er in met het idee dat ik op moet schieten om hem te helpen. Ik wil gaan herkleden, en ik doe de deur dicht om er langs te kunnen om iets te pakken, en de deur is nog geen seconde dicht of de sleutel besluit uit zichzelf om de hele mikmak op slot te gooien. Terwijl ik die sleutel dus net IN die auto gelegd had.
Saillant detail: Jitse had zijn surfpak aan, ik had niets aan, want mijn kleren had ik net ook binnen gelegd. Dus daar sta je dan naakt, alles binnen, en je kunt nergens meer bij. Op naar de buren van vijftig meter verderop om een telefoon te lenen. Die keken niet raar op van een naakte vent, want zoiets schijnt redelijk normaal te zijn hier.
Om een lang verhaal kort te maken: Ingeborg gebeld met de telefoon van die buren; die heeft ingelogd in mijn account van de huurbemiddelingswebservice (Yescapa). Daar het telefoonnummer van de eigenaar van de bus gevonden. Die had gelukkig vrij en zou langs komen met een reservesleutel. Dus even later stond ik die naakt op te wachten. Ook deze kon daar gelukkig prima tegen, maar het voelde toch wel wat bizar.
Maar welke idioot verzint er nou zoiets, bij zo'n autofabrikant: dat een sleutel eigenmachtig besluit om de boel maar eens in het slot te gooien!
Zoals ik meestal doe als ik voor langere tijd verblijf in een voor mij onbekend deel van de wereld, heb ik een locaal vogelboek aangeschaft. Vaak werkt dat niet: als je in een winkel in Brazilie vraagt naar een vogelboek dan kijken ze je aan alsof ze water zien branden, want welke idioot boeit dat nou - dus moet je je vogelboeken van b.v. Brazilie of Mexico toch echt in Nederland aanschaffen.
Hier viel het mee: de eerste de beste boekwinkel die ik toevallig zag in de hoofdstad liep ik binnen, en zowaar hadden ze er een vogelboek, en nog eentje van behoorlijke kwaliteit ook (Tony Sanchez: Aves nidificantes de canarias - jawel, in het spaans, maar dat gaat me verbazingwekkend goed af, zo'n boekje in het spaans).
Wat opvalt aan de vogelwereld op Tenerife (ter afronding - vogels op Fuerteventura volgt later op deze blog): het is karig, maar speciaal. En eenvoudig.
Heb je in Europa een hele waslijst aan grasmussen, hier zijn het er maar 3: de zwartkop, de kleine zwartkop en de baardgrasmus. En dan komen de grasmussen er nog goed mee weg. Er zijn b.v. geen rietzangers, er is maar 1 loofzanger, er is maar 1 mezensoort, er is maar 1 soort van de echte lijsters, etc etc. Allemaal lekker simpel - behalve dan dat je toch even op moet letten omdat er toch nog het een en ander aan afwijkends kan langskomen op de trek.
Wat er echter speciaal aan is is dit: neem een soort uit Europa, en in drie van de vijf gevallen komt die hier niet voor. De vierde is gewoon dezelfde als die bij ons voorkomt, maar de vijfde is een speciale canarische variant - in de vorm van een endemische ondersoort of zelfs een endemische soort. Zo is de merel hier een speciale endemische ondersoort, de pimpelmees ook, en de vink ook. De tjiftjaf is een speciale endemische soort: de canarische tjiftjaf.
Dit maakte het voor mij lekker makkelijk en lekker speciaal. Voor elke soort die ik hoorde, en die maar enigzins oppervlakkig deed denken aan een Europese soort, zette ik gewoon het woord canarische voor de soortnaam, en huppakee, een speciale variant. En vaak blijkt het dan ook nog echt zo te werken.
Wat heb ik vooral waargenomen, hier:
allereerst stikt het er van de canarische tjiftjafs, die zitten (als enige loofzanger) zowat in elke struik. Ook de pieper (uitzondering: niet de canarische pieper, maar deze heet de Bertholet's pieper, om redenen die mij onduidelijk zijn) daar stikt het van. Canarische pimpelmezen komen veel voor (ondersoort), en een van de meest opvallende: de kanarie. Dit is wat moeilijker dan in Europa want hier heb je 2 soorten: de gewone Europese kanarie (niet gezien), en de Canarische Kanarie. Die laatste is inderdaad het bekende kooivogeltje. Die komen dus oorspronkelijk hier vandaan, en zijn hier endemisch. De kooivogeltjes zijn natuurlijk doorgefokt en zien er een stuk geler uit dan de echte kanaries. Maar de zang is wel grotendeels hetzelfde.
Andere vogels die opvielen: in het huis in Anaga hoorden we een paar avonden achter elkaar een Griel. Uitgestorven in NL als broedvogel. Heel apart geluid ook.
ik heb nog geprobeerd om een opname te maken, maar elke keer als ik de telefoon te pakken had hield dat beest z'n snavel natuurlijk weer....
Verder zijn er nog twee speciale laurierduiven, maar daar heb ik alleen wat geklapwiek van gehoord.
Nu ik dit schrijf zijn we net meer dan 24 uur op Fuerteventura. Het is hier een wereld apart, heel anders dan Tenerife. Het lijkt er totaal niet op.
De eerste indruk: een verpletterende kaalheid. In wezen is Fuerteventura een stuk Sahara dat opgepakt is en 100 km verderop in zee geplempt is. Zo op het eerste gezicht is er geen enkel groen: alle groen dat er is is aangeplant door mensen, en bewaterd door mensen, rondom de menselijke woonkernen.
In werkelijkheid is er natuurlijk best plantengroei, net zoals ook de Sahara zelf niet compleet kaal is. Aan de kust in of net boven de getijdenzone is natuurlijk volop groen in de vorm van kwelder-achtige vegetatie die tegen zout kan - want daar is het natuurlijk niet droog. Verder landinwaarts bestaat de vegetatie uit compleet uitgedroogde en losgewaaide stekelbosjes die kennelijk opfleuren zodra het een keertje per ongeluk regent (naar het schijnt is dat gemiddeld 16 dagen per jaar), maar die meestentijds een kwijnend bestaan lijken te lijden.
Hier wat foto's van de wandeling die ik vandaag maakte. Dit zijn de wat zanderige stukken; het meeste van het eiland is echter gewoon kale rots met dergelijk struikgewas.
Wat verder opvalt: dudes, want zo spreken surfers elkaar aan, heb ik me laten vertellen. Maar volgens Jitse is dat onzin, maar hij is ook geen surfer, maar een kiter. En dat is toch echt van een andere orde.
Hoe dan ook: als je er hier bij wilt horen moet je aan windsurfen, of nog beter, aan kitesurfen doen, want elk plaatsje aan de zuidoostelijke kust waar we tot nu toe zijn geweest tilt het op van die lui. En Jitse doet daar natuurlijk grif aan mee.
Wat tot slot opvalt: naaktlopers. Er zijn hier geen naaktstranden, want elk strand hier is een clothing optional strand waar dus alles door elkaar heen loopt, in alle gradaties van gekleedheid en naaktheid. Maar niet alleen de stranden. Naar het schijnt worden hier veel routes gewoon naakt gewandeld, althans volgens menige routebeschrijving van wandelingen die ik las op internet. De verlatenheid is enorm, en mocht je per ongeluk toch anderehalve man/vrouw en een paardekop tegenkomen, dan is er een gerede kans dat die net zo goed naakt zijn. Nou ja, we zullen het zien.
De laatste dagen op Tenerife kregen we trouwens steeds meer handigheid in het nomadenleven. Ik had al vermeld over de oneindige wijsheid van de fabrikant van mijn laptop, om een voedingsplug te gebruiken die echt totaal nergens anders op past. Want he, dat idee van universele dingen die overal op passen, dat is toch geen fijn verdienmodel.
We hebben dus in Santa Cruz (de hoofdstad hier) een apparaat gekocht dat de accustroom van de auto omzet in 220V, zodat de adapter van de computer het weer om kan zetten naar 19 V, lekker efficient.
Omdat dit zo efficient is dat het de accu van de auto leegslurpt als de motor niet draait, is het woekeren met computerlaadtijden.
Gelukkig heeft mijn laptop wat dat aangaat meer opties dan die van Jitse. Wifi op uit, laptop op de batterijspaarstand en scherm op half licht, en ineens schoot de tijd van een volle batterij omhoog naar 9 uur. Om een half uurtje later om 3:50 uur te staan bij 90% batterij. En na tweeeneenhalf uur computeren op deze manier zei de batterij weer dat hij nog maar 60% vol was, en nog maar 4:30 uur te gaan had.
Oftewel: hoeveel tijd je nog hebt is geen peil op te trekken, maar het is wel duidelijk dat je op die manier minstens 5 uur met een volle batterij kan. Scheelt alweer.
Ook het bagageprobleem hebben we iets op gevonden: we hebben in een ferreteria een bagagekarretje met zes wieltjes gekocht. Weer meer zooi, zou je zeggen, maar Jitses surfplank en twee van zijn tassen passen er in, zodat we die nu niet meer hoeven te dragen, maar alleen nog maar voort hoeven te trekken. Scheelt ook weer een stuk, met name op die boot.
Jitse vond dit schatje nog, een gekko. Hij ging namelijk even schijten en scheet er bijna bovenop.
Foto is door Jitse gemaakt.
Net vandaag hebben we de huurbus ingeleverd. Eigenlijk was die voor twee personen, maar wij sliepen er met z'n drieen in.
Foto's laten zien hoe dat ging.
Morgen hebben we de boot naar de Fuerteventura, een van de andere Canarische eilanden. Tenerife zeggen we dan voorlopig vaarwel.
Michiel is vertrokken naar La Gomera (een van de buureilanden), en ik ben nu alleen met Jitse. De laatste avond met z'n drieen voltrokken zich nog even een aantal rampen of bijna-rampen tegelijkertijd.
Dat zit zo: dankzij de oneindige wijsheid van computerfabrikanten, en met name de fabrikant DELL, en de oneindige wijsheid van mijn werkgever om die rotzooi aan te schaffen, heeft mijn laptop dus een voedingsplug die NIET-universeel is, en nergens op past. Fijn is dat altijd, dat bepaalde fabrikanten menen om dwars door alle standaarden heen met weer iets aparts te moeten komen. De laptop heb ik mee om in verloren uren ook nog wat aan mijn werk te doen.
Thuis hebben we welliefst 2 prachtige universele laders, waarmee je dus dingen zoals laptops op de accu van een auto kunt aansluiten, via de sigarettenaansteker die nog steeds in de meeste auto's zit. Zo'n lader converteert dan van 12 V naar 19V (instelbaar), en heeft een setje opzetbare pluggen er bij zodat het altijd past. Behalve bij die rotzooi van DELL dus, die weer meent met een speciaal dik formaat plug te moeten komen. Dit wist ik natuurlijk vooraf al, en ik heb dan ook vooraf een apart tussenstuk voor die aansluiting proberen te bemachtigen. Niet te krijgen natuurlijk.
Hier in een electronicawinkel in Santa Cruz de Tenerife wisten ze echter ook raad: een apparaatje dat ook op de auto-accu kan, en converteert naar 220V. Het is wel nogal een inefficiente mijl-op-zeven: converteren van 12 V gelijkstroom naar 220V wissel naar 19V gelijk is nogal een verspilling van energie, maar het werkt tenminste.
Helaas is dat zo inefficient dat het zuigt aan je auto-accu, en je kunt dus alleen laden als je rijdt. Bij stilstand werkt het niet: binnen een uur was de accu van de auto leeg.
Dus wij stonden op een gravel-parkeerplaats langs een B-weg om zes uur 's avonds aan onze bus-met-dode-accu te sjorren, want die moest een klein hellinkje over om op de weg te komen. Werkt dus niet, veel te zwaar.
Gelukkig zijn Tenerifanen erg behulpzaam. Er werd van een huis 300 meter boven ons op de helling geroepen: do you need help? Yes.
Een kwartier later lukte het om de bus terug naar de weg te duwen, met behulp van deze aardige lokale bewoner. Daar startte hij weer makkelijk, bergafwaarts, en ik ging een rondje rijden om de accu op te laden.
Inmiddels was het donker geworden en Michiel was op de overnachtingsplek achter gebleven om te koken, met hulp van Jitse. Toen ik een half uur later terug kwam was er een harde wind opgestoken, en begon het ook nog eens te regenen. Jitse had zijn kite-surf-vlieger opgepompt en als windscherm om het kooktoestel gelegd. Michiel was net bezig in het donker het gasflesje te verwisselen, en de brander weer aan te steken.
Resultaat: een enorme steekvlam, een brander die een vuur produceerde van meer dan een meter hoog, Michiel die achteruit stoof, en Jitse die met z'n vlieger maakte dat hij weg kwam.
Vlieger vloog in de fik; werd niet meer vastgehouden, en waaide even verderop de gortdroge struiken in, en vervolgens vlogen die ook in de fik, een massale bosbrand veroorzakend.
Die laatste zin, dat had kunnen gebeuren, maar zo erg was het ook weer niet. Jitse wist zijn vlieger net op tijd in veiligheid te brengen, en nadat na enkele tientallen seconden bleek dat er niks ging ontploffen, wist ik de brand snel te blussen met de watertank.
Schade: verschroeide wenkbrauwen van Michiel, en een gasstel met compleet afgesmolten knoppen die bij de inventaris van de gehuurde bus hoorde. En geen warme maaltijd.
Michiel ontfermde zich weer over het eten door er nu een maaltijdsalade van te maken, en ik hielp Jitse in de regen met het opbergen van zijn vlieger. Helaas, in alle consternatie had hij de ventieldop er scheef opgedraaid, en deze was er met geen mogelijkheid af te krijgen. En de wind bleef aan het ding rukken ondertussen.
Na een kwartier sjorren met tegelijkertijd een te klein tangetje en handkracht kwam de dop los. De vlieger kon opgevouwen, de wind ging tegelijkertijd liggen, het hield op met regenen, en het eten was ook nog eens klaar. De goden waren ons weer gunstig gezind.
We hebben ondertussen ter vervanging van het onbruikbare gasstel een nieuw soortgelijk stel voor de eigenaar van de bus aangeschaft. Schadepost: €18. Valt mee. Campinggaz is wel veel veiliger dan dit systeem, trouwens...
foto van het fik volgt later....
Jitse ging niet mee; die was gefrustreerd en die hebben we op eigen verzoek voor twee nachten in een hostal geplaatste. Volgens mij is het simpelweg dat zo'n berg op te veel inspanning is voor hem.
Michiel en ik dus voor zonsopgang opstaan, en met onze gehuurde bus naar de hoogvlakte.
Even een situatieschets: Pico del Teide is de hoogste berg van Spanje, met 3718 meter hoog. Gerekend vanaf de zeebodem is hij zelfs 7000 meter hoog, en is hij daarmee de op twee na hoogste van de wereld; twee vulkanen op Hawaï moet hij voor zich laten.
Wat nu de Teide is, staat aan de noordwand van wat vroeger een nog veel grotere vulkaan was. Die is een paar honderdduizend jaar geleden zo heftig uitgebarsten, dat de hele bovenkant daarbij ontploft is. Wat overbleef was een krater van 16 bij 9 km groot, met een opstaande rand. Vanaf die opstaande rand is dit gat geleidelijk weer opgevuld, waardoor er nu een soort hoogvlakte is met nog steeds een opstaande rand. Op die rand zijn later weer twee nieuwe vulkanen ontstaan die in elkaar overlopen, en waarvan de hoogste dus de Teide is. Als je er op wilt moet je dat anderhalve maand vooraf aanmelden, want er mogen maar een paar honderd personen per dag op de top, en het is erg populair. Wat daarbij ook erg helpt is dat er een kabelbaan is die je vanaf de hoogvlakte op zo’n 2000 m hoogte, naar 150 meter onder de top brengt, zodat je dan kunt zeggen dat je de top beklommen hebt terwijl je alleen maar de laatste 150 m gedaan hebt. Maar wij, wij zijn natuurlijk geen mietjes, dus wij kozen ervoor om vanaf die hoogvlakte een pad te nemen.
Dus reden wij met de huurbus tegen 9 uur ’s ochtends de
caldera in. Het was onheilspellend mooi, want alles zat onder een laagje rijp
op dit vroege uur.
Het pad begon meteen goed: het was 8 km naar de top, en
meteen de eerste 100 meter lag er al sneeuw.
Nou moeten jullie weten dat ik een gruwelijke hekel heb aan
bergschoenen. Die dingen zijn zeer benauwd, je krijgt er kokende poten in, en
je voelt totaal niet waar je je voeten op zet. Maar zo’n berg als de Teide doen
op mijn eeuwige sandalen, da’s ook niet ideaal. Dichte schoenen was op z’n
minst praktisch geweest, dat zie ik echt wel. Alleen, om nou zulke schoenen mee
te nemen voor een enkele wandeltocht, en de rest van de twee maanden dat we
hier zitten die dingen voor jan lul mee te zeulen, dat zag ik toch echt niet
zitten.
Dus: op mijn sandalen de Teide op. Dat heb ik wel geweten.
Het probleem was nog niet eens zozeer dat het open schoenen zijn: de sneeuw was
gewoon bevroren, en ik heb er geen natte voeten door gekregen. Het probleem was
dat er onvoldoende profiel onder zit. Ga maar eens 8 km steil een berg op lopen
over een pad dat voor 80% van die route bedekt is met aangestampte sneeuw of
ijs. Op sommige trajecten moest het echt voetje voor voetje voorwaarts omdat
het alle kanten op glibberde.
Halverwege was ik dan ook behoorlijk uitgeput. Ik heb de Taranaki en de Tongariro gedaan in Nieuw Zeeland, en Corsica was ook best heftig, maar nog nooit eerder heb ik me zo moe gevoeld op een berg. Ik kan me nu pas uit eigen ervaring inleven met hoe Paula op de Taranaki, en Rosalieke op sommige stukken Corsica en Pyreneeen zich gevoeld moeten hebben.
Michiel, die wel bergschoenen had, heeft me er dan ook
compleet uitgelopen deze keer. Deels door het geglibber van mij, maar misschien
moet ik toch ook eens erkennen dat ik met 57 toch ouder wordt?
Maar hoe dan ook, we gingen stug door, en bij de kabelbaan,
150 meter onder de top, was het feest ineens voorbij. Het stond er vol met
toeristen die per kabelbaan omhoog “geklommen” waren, maar niemand mocht verder
van de parkwachters: te gevaarlijk, alles lag onder de sneeuw. Ja dat wisten we
dus al. Ik had de indruk van het uitzicht op de top dat we de ergste stukken al
gehad hadden, maar permit of niet, we mochten niet verder, en we mochten ook
niet terug. Sterker nog, zei de man met verwijtende toon: we hadden het pad
niet eens omhoog mogen gaan, te gevaarlijk.
Voordat iedereen denkt dat wij een onverantwoordelijk stelletje *** zijn zonder enige respect voor de locale regels: het probleem van die regels is dat ze opgesteld worden met de gemiddelde toerist met een niveau en beoordelingsvermogen van een tien-jarige in gedachten. Ik snap dat ook best op zo’n eiland vol massatoerisme. Alleen het gevolg daarvan is wel dat zodra iemand z’n hoofd kan stoten of kan struikelen over een steen, ze meteen hele paden dicht gooien. Dus inderdaad, wij hadden die bordjes “pad gesloten” wel gezien, maar ja, die zie je hier zo vaak.... En er is – behalve moeheid – ook niks gebeurd. Als ik wat van de sneeuwijzers onder mijn schoenen had gebonden was er helemaal niks loos geweest.
Dus 10 minuten later zaten we in die kabelbaan, en 20
minuten later waren we weer beneden.
Hoe dan ook: El Teide heeft deze keer gewonnen, we hebben haar niet kunnen verslaan. En ik was behoorlijk bek-af. Maar volgende keer neem ik sneeuwijzers mee. En voor wat betreft dat oud worden: ondanks mijn toestand toch ook nog een groep jonge Polen en een jong Frans stel ingehaald. Dus misschien valt het nog mee.
Even een nieuw bericht, want ik merk dat ik al veel te lang niks op dit blog gezet heb.
We zijn dus vorige week maandag (de 24e) uit ons huisje gegaan, en zouden vanaf dat moment een zwervend bestaan gaan leiden, ware het niet dat het weer omsloeg en het vanaf mijn verjaardag (de 25e) elke dag zou gaan regenen.
Dus toen hebben we snel via airbnb voor een aantal dagen een appartement gehuurd ergens centraal op het eiland, niet bij de kust. Het was bij een franse dame die er al vier jaar naast woonde. Met al Jitses 5 zware tassen, en onze eigen tassen op de publieke bus, zodat we daar aan het eind van de middag aankwamen.
Nou blijkt die weersverwachting hier nogal onbetrouwbaar: dat heb je heel vaak ergens rondom een hoge berg; we zagen dat ook al in Taranaki, New Zealand toen we daar woonden. De vrijdag zou het weer goed weer worden, dus hadden we het huis tot die dag gehuurd, en precies die dag bleek het dus verreweg het slechtste weer, terwijl de rest van de dagen eigenlijk reuze meegevallen was - hoewel af en toe wat sputters. Nou ja, ik vond het niet erg dat gesputter, ik heb die dagen weer helemaal mijn werkuren kunnen halen :-) plus nog iets meer zelfs.
Vanaf die vrijdag hadden we voor een week een "camper" gehuurd. Dat is bij een particulier, via de yescapa-website. Eigenlijk was het gewoon een busje dat zo omgebouwd was dat er een bed achterin kon, en nog wat kastjes, en eigenlijk was het bedoeld voor 2 personen. Er komen nog wel wat foto's van hoe we daar dan toch met z'n drieen in kunnen.
Sindsdien zijn we twee keer op een "camper-parkeerplaats" verbleven. Dat is een wereld apart. Het gaat om onofficiele gratis overnachtingsterreinen, die meestal bestaan uit een of andere parkeerplaats voor b.v. een strandopgang. Daar staan dan soms een flink aantal campers, waarvan sommigen er al minstens een week lijken te staan. Apart soort volk ook. Maar ook heel behulpzaam.
Nu staan we dan op een B-weggetje niet aan de kust, op een gravel-terreintje in de rimboe, helemaal in ons eentje. Dat is Michiel en ik; Jitse was het zat met ons, en die is voor twee nachten in een jeugdherberg gaan zitten.
Morgen gaan we de Teide op. Ik hoop dat het weer goed is. De weersberichten zeggen nu al dagen dat het elke dag totaal 100% zonnig is zonder wolkje aan de lucht, maar daar klopt steeds weinig tot niet veel van. Vandaag was eindelijk een redelijke dag; de dagen daarvoor was het elke dag regen terwijl er geen wolk aan de lucht zou zijn.
De Teide is de hoogste berg hier - het is ook nog de hoogste berg van Spanje, met 3700 meter. Het is een vulkaan midden in een maandlandschap van de caldera van een nog grotere, maar ooit compleet uit elkaar geknalde supervulkaan die hier ooit stond. We zijn vandaag al even een kijkje wezen nemen; het landschap is compleet onwerkelijk.
Binnenkort meer.
Toen we in dit huis aan het eind van de wereld aankwamen, is ook het weer omgeslagen. Nee, schrik niet, geen hagel en plensbuien. Alleen de derde dag was het de hele dag wat gemiezer, verder steeds wat lichte bewolking. De eerste paar dagen was het weer helemaal perfect trouwens: onbewolkt en rustig.
Nee, de omslag bertreft de wind. Nu al een dag of vier loeit die om het huis. 's Nachts wordt je soms even wakker en denk je dat er een metro aan komt denderen, zo'n herrie. Maar dat is enkel bij vlagen.
De wind is hier heel raar: er is geen peil op te trekken, het is in deze paar dagen vaak loeihard, maar even verderop merk je er weer nauwelijks iets van.
De eerste dag dat we hier waren toog ik met Jitse naar het dichtstbijzijnde "strand": bij roque Bermejo. Jitse moest en zou z'n kitesurferij mee, hoewel ik daar een bijzonder hard hoofd in had, maar ja, eigenwijs he. Want "het waaide zo lekker". Dus togen wij op pad met die hele zooi over de rotspaadjes. Ik had nog gezegd "Je moet het zelf dragen, ik heb geen zin in dat gesleep", maar ja, dan wordt je weer week, en uiteindelijk kwam het er op neer dat ik toch voor flinke delen zijn surfplank gedragen heb. Nou is dat maar een korte, en niet zo'n lang windsurfding, maar toch.
Bij het "strand" aangekomen bleek het totaal niet surfbaar, want veel te sterke branding en veel te veel rotsen van het soort waar je niet opgekwakt wilt worden zo puntig. Jitse deed nog een dappere poging de vlieger op te blazen, maar toen kwam er een golf aan die tegen een steen sloeg die tien meter verderop lag, en dat ging zo ruig dat we een hele douche over ons heen kregen, ondanks die tien meter afstand. Toen zag Jitse ook wel in dat het zinloos was.
Over een stuk van 200 meter heb ik bijna een kwartier gedaan: ineengedoken zitten wachten tot de wind even wat afzwakt, drie stappen lopen, en weer in elkaar duiken omdat je anders over het randje geblazen wordt. Rechtop staan ging daar echt niet in die wind.
Gelukkig was dit stuk maar 200 meter lang, en dook het pad daarna weer over een rug de diepte in - waar het nog steeds hard waaide, maar niet meer zo hard dat je niet normaal kon staan of lopen.
Ondanks dat was het een mooie route terug. Hieronder nog een foto van het uitzicht op wat rotseilanden voor de kust.
Omdat we hier aan het eind van de wereld zitten, en de dichtstbijzijnde winkel een uur rijden is met de auto (die we niet hebben), hebben we dus voor tien dagen voedsel ingeslagen. Een bakker is er ook niet, dus we bakken elke dag ons eigen brood. Het desem doet het al lekker na een aantal dagen.
Hier ons resultaat.
Dit is het huis waar we zitten. Het is op de uiterste noordoostpunt van het eiland, in een gehucht dat Lomas de las Bodegas heet. Het ligt op een berg op zo'n 800 meter hoogte. De zee is nauwelijks een kilometer ver weg, maar dat is wel een wandeltocht over woeste bergkammen en door diepe kloven.
We zitten hier in totaal 10 dagen. Er is wel internet, maar geen telefoonbereik.
Hier wat foto's vanaf de hoogste top van het gebied waar we zitten (Teno bij Tamaimo).
En meteen nog maar een er tegenaan vandaag.
De eerste dag in dit gebergte werden we meteen weggestuurd. Dat zat zo: bij het plaatsje Masca zou een pad naar beneden zijn. Geruchten deden echter de ronde dat dit pad afgesloten was. Ondertussen kwamen we een smal paadje tegen waar niks bij stond, waar wel voetsporen te zien waren, en wat vanuit Masca naar beneden leek te gaan door wat verlaten bananenplantages. Dus wij dat op.
Even de situatie: Masca ligt op 1000 m hoogte, en nog geen kilometer verder ligt de zee. Ertussen ligt een extreem ruig landschap met steile hellingen, kale bergen en diep ingesleten kloven, eindigend in loodrecht uit zee oprijzende rotsen. Daar wilden we natuurlijk naartoe, en dat pad bij Masca leek de enige optie.
Maar naar een tijdje door de bush gelopen te zijn over paadjes die steeds vager werden, en uiteindelijk in het niets leken op te lossen, kwamen we een man tegen: een parkwachter. Not amused. We mochten hier niet zijn. En werden terug begeleid over het officiele pad, dat ons inderdaad naar een dicht hek voerde.
Dingen afsluiten zijn ze hier trouwens erg goed in.
Van een hier wonende Zwitser had ik inmiddels gehoord dat er ook tunnels onder de bergen door waren, aangelegd voor de watervoorziening, lopend van het ene dal naar het andere. Wat googlen leverde meer info op, maar desondanks was de status onduidelijk. Het bleek (zo hoorden we nog weer later), dat er wat sufferds gestikt zijn in een doodlopende tunnel, zo'n 15 jaar geleden, en dat de overheid daarom alle tunnels af wil sluiten, en ergens in dat proces zitten. Heel jammer, want veel van de afgelegen kloven en valleien zijn bijkans onbereikbaar zonder die tunnels.
Dus Michiel en ik de volgende dag op weg naar de ingang van de tunnel die bij Tamaimo begon, en ons dwars door de berg naar de volgende kloof zou voeren, Barranco Seco.
Bij de kloof aangekomen bleek er inderdaad een hek voor te staan, maar ook een mannetje. Even verderop was een hokje waar we tickets konden kopen, en dan mochten we er door. Later hoorden we dat de autoriteiten helemaal niet blij waren met de commerciele inslag van deze ondernemers, want eigenlijk was de tunnel verboden.
Na een dikke kilometer door een tunnel van 1 meter breed waar je net rechtop kon lopen kwamen we in de vallei. Maar wij waren natuurlijk eigenwijs, en door naar de volgende vallei. Ook daar zou een tunnel naartoe moeten zijn. Na een uur lopen kwamen we daar: en inderdaad die tunnel was afgesloten met een hek, en een groot bord met "levensgevaar" er op. Je kon namelijk je hoofd stoten of struikelen.
Gelukkig waren er goed ge-utileerde voorgangers geweest, die net als wij zin hadden in een ruige wandeling, en die twee tralies uit het hek gezaagd hadden.
De volgende kloof bleek ontzettend ruig te zijn, met een soms moeilijk te volgen pad, dat voerde door en langs de extreem ruige kloof. Zie foto's. Ik moet bekennen dat dit pad behoorlijk op de rand van mijn confortabiliteitsindex voor wat betreft paden zat.
Uiteindelijk kwamen we uit op het strandje, hetgeen ook weer verboden bleek, want er kon wel eens een steen vallen. Helaas moesten we er wel langs om bij de uitgang van de eerste kloof te komen, Barranco Seco. Via deze kloof weer omhoog. Ook deze kloof was mooi, maar lang zo extreem niet als degene die we naar beneden gevolgd hadden.
|
|
| rinke | ingeborg |
|
|
| jitse | ibrich |
