Jitse: "Rinke, ik vind muggen stout, maar overdag vind ik ze ook wel lief hoor".
Aangezien het hier stikt van de muggen, met name 's nachts, vraag ik Jitse waarom hij de muggen ook wel lief vindt.
J: "Ik vind het wel zielig voor ze dat niemand ze lief vindt, dus dan vind ik ze wel lief. Maar alleen overdag."
Een dergelijk groot inlevingsvermogen vertoonde hij ook al een paar dagen geleden, toen hij een splinter in z'n teen had - wat overigens heel veel gekrijs opleverde bij tevergeefse pogingen die er uit te halen. Na afloop van dit avontuur, waarbij iedereen doodop was en Jitse alle pogingen om de splinter er uit te krijgen had laten mislukken met gespartel, geschop en ware doodskreten, verklaarde hij luchtig:
"Nou, ik vind het niet erg hoor dat de splinter er nog in zit. Ik vind het wel zielig voor de splinter dat niemand hem in z'n voetje of handje wil."
dinsdag 29 januari 2008
zondag 27 januari 2008
De avonturen van slungelmans in het land van de Opdondertjes: "gevloerd in de ijssalon"
Toen ik weer boven kwam met de servetjes, zag ik dat Ibrich opnieuw met haar lepeltje in een bakje halfgesmolten ijs aan het prikken was. Ter voorkoming van opnieuw enorme knoeipartijen riep ik alvast "Ibi, niet doen" en versnelde mijn pas naar het tafeltje. Dat zou ik echter niet bereiken; het volgende moment lag ik languit op de grond, m'n handen tegen het voorhoofd, te kermen van de pijn. Jitse keek onthutst toe, en ook Ibi nam geen hap meer van haar ijsje.
Toen ik in staat was om weer omhoog te kijken zag ik wat er gebeurt was. Het plafond - dat al nauwelijks hoog genoeg was - werd ondersteund door een 30 cm dikke en brede betonnen draagbalk, en daar was ik in volle vaart met m'n kop tegenop geknald. Jitse hoefde van de schrik zijn ijsje niet meer, dus dat kwam mooi uit, want die kon ik nu tegen de pijnlijke plek aanhouden. Toen ik tien minuten later in staat was om naar beneden te strompelen, kreeg ik ook nog een zak met ijsblokjes van het geschrokken personeel.
Bij het pleintje met de pula-pula zat ik half achterover op Ingeborg te wachten met een zak ijsblokjes op m'n hoofd geduwd, terwijl de kinderen zich gelukkig vermaakten op Thomas' springkussen.
Nu twee dagen later heb ik nog steeds koppijn en een flinke bult daar, en mogelijk een lichte hersenschudding - hoewel je daar officieel voor buiten westen moet zijn geweest (wat bij mij dus niet zo was). In elk geval sinds die tijd voornamelijk in bed doorgebracht met tamelijke koppijn; misschien dat het binnenkort beter gaat.
Natuurlijk is het een beetje onzin om de Brazilianen uit te maken voor "kleine opdondertjes"; het zijn juist wij Nederlanders die mondiaal gezien de extremen zijn: we zijn het langste volk van de wereld. En ja, met name in andere werelddelen kan dat wel eens lastig uitpakken - auw!
Toen ik in staat was om weer omhoog te kijken zag ik wat er gebeurt was. Het plafond - dat al nauwelijks hoog genoeg was - werd ondersteund door een 30 cm dikke en brede betonnen draagbalk, en daar was ik in volle vaart met m'n kop tegenop geknald. Jitse hoefde van de schrik zijn ijsje niet meer, dus dat kwam mooi uit, want die kon ik nu tegen de pijnlijke plek aanhouden. Toen ik tien minuten later in staat was om naar beneden te strompelen, kreeg ik ook nog een zak met ijsblokjes van het geschrokken personeel.
Bij het pleintje met de pula-pula zat ik half achterover op Ingeborg te wachten met een zak ijsblokjes op m'n hoofd geduwd, terwijl de kinderen zich gelukkig vermaakten op Thomas' springkussen.
Nu twee dagen later heb ik nog steeds koppijn en een flinke bult daar, en mogelijk een lichte hersenschudding - hoewel je daar officieel voor buiten westen moet zijn geweest (wat bij mij dus niet zo was). In elk geval sinds die tijd voornamelijk in bed doorgebracht met tamelijke koppijn; misschien dat het binnenkort beter gaat.
Natuurlijk is het een beetje onzin om de Brazilianen uit te maken voor "kleine opdondertjes"; het zijn juist wij Nederlanders die mondiaal gezien de extremen zijn: we zijn het langste volk van de wereld. En ja, met name in andere werelddelen kan dat wel eens lastig uitpakken - auw!
vrijdag 25 januari 2008
Computerperikelen
Brazilië is een land waar dingen enerzijds een stuk makkelijker gaan dan in Nederland - probeer in Nederland maar eens je huis blauw te verven als je daar op een dag zin in krijgt: gegarandeerd krijg je allemaal grote problemen met enge instanties als welstandscommissies, bevolkt door figuren die regelneukerij belangrijker vinden dan creativiteit en levendigheid. Het schijnt dat in Steenwijk zelfs een ecohuis afgebroken dient te worden omdat de eigenaar twee jaar te lang over de bouw ervan deed.
Anderzijds gaan in landen als Brazilië dingen een stuk moeilijker. Neem nou computers. Op Curaçao hadden we daar ook al dramatische ervaring mee. Nou gaat de ontwikkeling van die dingen heel rap en wordt de afschrijvingstijd steeds korter, maar drie computers er door jagen in de anderhalf jaar dat we daar zaten is nou niet bepaald bevorderlijk voor de productiviteit en efficientie - zeker als dat een landelijke trend lijkt te zijn. De combinatie van zout, wind, hitte en af en toe een fikse stroomstoot over het electriciteitsnet is doorgaans funest voor dergelijke apparatuur.
Ook hier was het spiksplinternieuwe laptopje dat ik dik twee maanden terug gekocht had ineens kaduuk. Internet wilde niet meer, met geen mogelijkheid. Na een dag lang wanhopig kabeltjes verwisselen, IP-adressen en gateway-instellingen in het wilde weg uitproberen, en internetfora afsneupen voor oplossingen, ging ik maar terug naar de winkel.
Om een lang verhaal kort te maken: het zou 5 dagen duren (die 7 dagen werden), toen nog 5 dagen, en toen nog 10 tot 20 dagen.
Eigenlijk heb ik goed de schurft aan laptop computers. Niet alleen zijn ze twee maal zo duur als een gewone computer met dezelfde kwaliteit/snelheid, maar het is ook bepaald niet ergonomisch verantwoord, en bovendien is het zo goed als onmogelijk om er zelf wat aan te klussen. Met een normale computer had je voor 20 euro een nieuw netkaartje gekocht, er zelf ingezet, en klaar was kees. Maar ja, dat past niet in zo'n dun ding, en omdat het ook nog eens geintegreerd zit in het moederbord moet werkelijk de hele zooi uit elkaar gehaald om dat moederbord te vervangen.
Maar een maand zonder werkcomputer, dat kon dus niet. Dus togen we maar met een drie man sterke delegatie (ik, Ingeborg, en Ronald, een Nederlander die hier ook in Ilhéus woont) naar de winkel om te bepleiten dat dit zo echt niet kon. Ik arme had me helemaal uitgegeven aan die computer, en had dat natuurlijk niet gedaan om vervolgens een maand zonder bron van inkomsten te zitten.
Zulk soort argumenten is een Braziliaan natuurlijk gevoelig voor, dus het koste niet zo veel overredingskracht om een computer in bruikleen los te krijgen tot die van mij klaar was. En nu zit ik die dan uit te pakken en te configureren: compleet nieuwe machine (geen laptop), met spiksplinternieuwe platte monitor, toetsenbord, muis en boxen.
Je kan zeggen wat je wil, maar de service is hier goed.
Anderzijds gaan in landen als Brazilië dingen een stuk moeilijker. Neem nou computers. Op Curaçao hadden we daar ook al dramatische ervaring mee. Nou gaat de ontwikkeling van die dingen heel rap en wordt de afschrijvingstijd steeds korter, maar drie computers er door jagen in de anderhalf jaar dat we daar zaten is nou niet bepaald bevorderlijk voor de productiviteit en efficientie - zeker als dat een landelijke trend lijkt te zijn. De combinatie van zout, wind, hitte en af en toe een fikse stroomstoot over het electriciteitsnet is doorgaans funest voor dergelijke apparatuur.
Ook hier was het spiksplinternieuwe laptopje dat ik dik twee maanden terug gekocht had ineens kaduuk. Internet wilde niet meer, met geen mogelijkheid. Na een dag lang wanhopig kabeltjes verwisselen, IP-adressen en gateway-instellingen in het wilde weg uitproberen, en internetfora afsneupen voor oplossingen, ging ik maar terug naar de winkel.
Om een lang verhaal kort te maken: het zou 5 dagen duren (die 7 dagen werden), toen nog 5 dagen, en toen nog 10 tot 20 dagen.
Eigenlijk heb ik goed de schurft aan laptop computers. Niet alleen zijn ze twee maal zo duur als een gewone computer met dezelfde kwaliteit/snelheid, maar het is ook bepaald niet ergonomisch verantwoord, en bovendien is het zo goed als onmogelijk om er zelf wat aan te klussen. Met een normale computer had je voor 20 euro een nieuw netkaartje gekocht, er zelf ingezet, en klaar was kees. Maar ja, dat past niet in zo'n dun ding, en omdat het ook nog eens geintegreerd zit in het moederbord moet werkelijk de hele zooi uit elkaar gehaald om dat moederbord te vervangen.
Maar een maand zonder werkcomputer, dat kon dus niet. Dus togen we maar met een drie man sterke delegatie (ik, Ingeborg, en Ronald, een Nederlander die hier ook in Ilhéus woont) naar de winkel om te bepleiten dat dit zo echt niet kon. Ik arme had me helemaal uitgegeven aan die computer, en had dat natuurlijk niet gedaan om vervolgens een maand zonder bron van inkomsten te zitten.
Zulk soort argumenten is een Braziliaan natuurlijk gevoelig voor, dus het koste niet zo veel overredingskracht om een computer in bruikleen los te krijgen tot die van mij klaar was. En nu zit ik die dan uit te pakken en te configureren: compleet nieuwe machine (geen laptop), met spiksplinternieuwe platte monitor, toetsenbord, muis en boxen.
Je kan zeggen wat je wil, maar de service is hier goed.
donderdag 24 januari 2008
Chaoshoofd
Het bericht onder deze link was al wel geschreven, maar per ongeluk nog niet geplaatst.
Omdat berichten met een oudere datum niet bovenaan komen, en dus het gevaar lopen aan ieders aandacht te ontsnappen, plaats ik dus maar even een linkje er naar toe.
Omdat berichten met een oudere datum niet bovenaan komen, en dus het gevaar lopen aan ieders aandacht te ontsnappen, plaats ik dus maar even een linkje er naar toe.
woensdag 23 januari 2008
compartir
Zoals Remco Roest op zijn weblog al schreef (doorklikken via het stukje "borsten en billen",) weten Brazilianen altijd wel een reden te bedenken voor een feestje. Nadat wij Ibrich haar tweede verjaardag in stijl hadden gevierd, met taart voor iedereen die in de buurt was, werden wij een paar dagen later op onze beurt uitgenodigd voor de verjaardag van Laetitia. Al diverse keren die week hadden ze haar in het zwembad "cumpleanos feliz "toegezongen, misschien om al vast te oefenen? Waarschijnlijker gewoon omdat ze het leuk vonden. Het bleek dat de kleine meid 14 maanden was geworden. Toen wij een beetje verbaasd vertelden dat we in nederland maar 1 keer per jaar de verjaardag vierden, bleek dat in principe hier ook het geval. Maar omdat Laetitia, zwitserse vader en braziliaanse moeder, haar 1-e verjaardag in Zwitserland had gevierd, had daarbij de braziliaanse familie niet aanwezig kunnen zijn. Dus een goede reden om het nog eens te vieren en natuurlijk iedereen in de omgeving uit te nodigen.Compartir "deelnemen" is het braziliaanse en het spaanse woord voor "delen". Wanneer je je in de buurt van een groep brazilianen of andere latino's bevindt, is het heel ongebruikelijk dat ze geen contact met je maken. Indien er iets gegeten of gedronken wordt, wordt je eigenlijk altijd wel iets aangeboden.
Ook is het heel gewoon, dat als je bijvoorbeeld op het strand zit, of in de bus, of eigenlijk overal (zeker als je met kinderen bent) mensen spontaan een gesprekje aanknopen. Nu heeft het er zeker mee te maken dat wij buitenlanders zijn, en dat dat de nieuwsgierigheid prikkelt, maar feit is dat mensen hier veel gemakkelijker contact leggen met iemand die ze niet kennen. Ze zijn gewoon minder gereserveerd, en ook minder verlegen dan wij Nederlanders.
Dat het in Nederland anders gaat, placht ik af en toe te vergeten. In Nederland is voor het eerst met iemand kennis maken vaak een subtiel spel van aantrekken, en zelf niet overdreven geinteresseerd lijken. Voorzichtig, en langzaam dichterbij komen. Anders schrik je mensen af. Een leuke annecdote is die van een bruiloft die wij ooit bezochten. Omdat wij niemand van de overige genodigden kenden, besloten wij aan een van de grootste tafeltjes te gaan zitten. Ik verwachtte dat er dan spoedig meer mensen zouden aanschuiven, waar we dan in gesprek mee zouden raken. Maar wat gebeurde er? Onze tafel bleef leeg. Wel bleven er mensen stoelen bij onze tafel weghalen, zodat wij uiteindelijk met zijn "drietjes" (Ibi zat nog in mijn buik) aan een enorme tafel zaten, en om ons heen een aantal groepen zich verdrongen rond véél te kleine tafeltjes.
Uiteindelijk werd het nog heel gezellig, maar eerst moest daarvoor het ijs gebroken worden door een kennismakingsspel geholpen door alcoholische versnaperingen.
Bij dit stukje had uitstekend een foto gepast van ons uitstapje van afgelopen weekend. Bij een strand, een eindje noordelijk van Ilhéus werden wij (zittend in een warme poel die zich in een rots had gevormd) getracteerd op koude priklimonade, en zelfgebakken cake. Rinke maakte een paar foto's, maar toen ik ze net bekeek, bleek dat op allemaal alleen ik en de kinderen te zien waren.
Behalve een paar ellebogen helemaal niets van de kleurrijke gastvrije familie en hun schattige kindjes in de leeftijd van Ibi en Jitse. Toen ik Rinke ernaar vroeg was zijn reactie: "maar ik weet helemaal niet of zij wel op de foto wilden! Ik vind het genant om iemand zomaar op de foto te zetten".
Maar zo voelt dat hier helemaal niet, tussen de vakantie vierende mensen. Als je een poosje leuk met iemand gebabbeld hebt, is het heel normaal om je camera of mobiele telefoon tevoorschijn te trekken en snel even een fotootje of een hele serie) te knippen. Kinderen van drie trekken al een heel gelikte "smile" uit de kast, zo getraind zijn ze erin. Ook wij worden te pas en te onpas gefotografeerd, waarbij Ibi de absolute favoriet is.
Toch nog te nederlands dus, die Rinke...
maandag 21 januari 2008
woelwater
Onze Ibi, die zo langzamerhand steeds meer op een echt klein meisje begint te lijken, compleet met bikinibovenstukje (af en toe dan...) is me er eentje. Zonder dat ze nu echt overdreven bewegelijk of onrustig is, houd ze er wel van om de grens op te zoeken. Als hobbies heeft ze fietsen, zwemmen, klimmen en dansen (en uit het raam zwaaien naar Mattheus).
Maar omdat het Ibi is vindt zij dat op de gewone manier te saai. Dus wil ze met de driewieler de trap af, zonder bandjes in het zwembad, in de losstaande rieten kast klimmen, en als ze naar Mattheus zwaait staat ze bij voorkeur bovenop de sofa met driekwart van haar lichaam buiten het raam.
Ook het eten is nooit saai met Ibi. Aan tafel zitten? waarom zou je dat doen, als het ook staand kan?
Borsten en billen
Wat preutsheid en onpreutsheid betreft blijft Brazilië een uiterst merkwaardig land vol tegenstrijdigheden. Dat valt vooral op als je in een cabana woont gelegen aan het strand en met zwembad op 30 cm van je deur. Zo midden in het hoogseizoen worden de vaste bewoners in aantal behoorlijk overtroffen door de vakantiegangers, en waar er vakantie gevierd wordt aan het strand gebeurt dat natuurlijk vooral met veel vertoon van lichamen.
Vanmiddag was ik daar getuige van dankzij een schokkend tafereel. Een meisje van 5 werd door een lieftallig zusje het bikini-bovenstukje van het lijf gerukt - en uiteraard niet terug gegeven want zo gaat dat immers bij zusjes - wij zien die dagelijkse strijd ook tussen onze bloedjes van kinderen. Met de armpjes over haar "borsten" gevouwen van schaamte rende ze het bad uit en het huis in, op zoek naar een andere minieme bikini om haar zo vrouwelijke rondingen te bedekken.
Persoonlijk vind ik dit nogal een hilarische gebeurtenis, maar in wezen is het natuurlijk diep triest dat kinderen van 5 zich al half dood schamen voor de borsten die ze nog niet eens hebben. Persoonlijk is het begrip "schaamte voor je eigen lichaam" in mijn ogen sowieso al bizar, maar als het er op zo'n leeftijd al zo zwaar ingegoten is, dan lijken mij de betreffende ouders ook rijp voor menige sessie bij een psycholoog.
Dat de tieten van een kind van vijf al bedekt dienen te blijven voorspelt natuurlijk weinig goeds voor de stranden hier. En inderdaad: blote borsten zul je hier niet ontwaren op het strand - behalve dan toen bij die dame die ik zag van wie het bovenstukje zo ongeveer achterstevoren werd gerukt omdat de branding wel erg ruig was die dag, maar dat was natuurlijk een vergissing. Naaktstranden schijnen er wel te zijn, maar op de twee of drie die wij gezien hebben was klaarblijkelijk niemand van de aanwezigen zich er van bewust dat men zich hier volgens internetsites op een "clothing optional"-strand (zoals dat eufemistisch heet) bevond, want ook hier was zelfs "topless" uit den boze.
Daarentegen is juist de "string" dermate populair, dat minstens de helft van de vrouwen op het strand met trots een vaak niet weinig indrukwekkende bilpartij etaleert. Het schijnt zelfs dat de "string" uitgevonden is op de stranden van Rio.
Maar dat vrouwen zich nou echt schamen voor hun borsten dat kun je nou ook bepaald weer niet zeggen. De moeder van Charly, een driejarig vriendje van Jitse en één van de andere vaste bewoners hier, heeft bijvoorbeeld zo'n gigantische boezem dat het niet anders kan dan dat dat kunstmatig behoorlijk wat maatjes verder opgepompt is. En dat moet gezien worden natuurlijk - het heeft ten slotte niet voor niks een lieve duit gekost - en zo loopt ze er dan ook vaak bij, uiteraard in combinatie met erg korte broekjes. En hierin is ze niet de enige - waar geen kleding helemaal taboe is, is zeer weinig kleding hier helemaal niet ongewoon in bij voorbeeld de gemiddelde winkelstraat midden in de stad. (En ik ben niet de enige die dit opgevallen was. )
Ook als je dit in een wat breder perspektief plaatst zie je veel tegenstrijdigheden. Homo's wordt over het algemeen totaal niet moeilijk over gedaan, en dat is opmerkelijk voor een latino land. Vrouwen zijn erg vrijgevochten en zelfbewust. De mensen die wij kennen doen ook totaal niet moeilijk als tienerdochters vriendjes hebben bij wie ze af en toe blijven slapen - iets waar je je in menig latino land een algemene excommunicatie mee op de hals haalt, als het niet nog erger is.
Aan de andere kant is er geen land ter waar de vrouwen zichzelf zo vaak laten herbouwen als Brazilië: menige buik of schaamlip wordt hier "gecorrigeerd" met het chirurgisch mes. Maar ook iets simpels als een ongeschoren vrouwebeen is natuurlijk echt "not done".
Vanmiddag was ik daar getuige van dankzij een schokkend tafereel. Een meisje van 5 werd door een lieftallig zusje het bikini-bovenstukje van het lijf gerukt - en uiteraard niet terug gegeven want zo gaat dat immers bij zusjes - wij zien die dagelijkse strijd ook tussen onze bloedjes van kinderen. Met de armpjes over haar "borsten" gevouwen van schaamte rende ze het bad uit en het huis in, op zoek naar een andere minieme bikini om haar zo vrouwelijke rondingen te bedekken.
Persoonlijk vind ik dit nogal een hilarische gebeurtenis, maar in wezen is het natuurlijk diep triest dat kinderen van 5 zich al half dood schamen voor de borsten die ze nog niet eens hebben. Persoonlijk is het begrip "schaamte voor je eigen lichaam" in mijn ogen sowieso al bizar, maar als het er op zo'n leeftijd al zo zwaar ingegoten is, dan lijken mij de betreffende ouders ook rijp voor menige sessie bij een psycholoog.
Dat de tieten van een kind van vijf al bedekt dienen te blijven voorspelt natuurlijk weinig goeds voor de stranden hier. En inderdaad: blote borsten zul je hier niet ontwaren op het strand - behalve dan toen bij die dame die ik zag van wie het bovenstukje zo ongeveer achterstevoren werd gerukt omdat de branding wel erg ruig was die dag, maar dat was natuurlijk een vergissing. Naaktstranden schijnen er wel te zijn, maar op de twee of drie die wij gezien hebben was klaarblijkelijk niemand van de aanwezigen zich er van bewust dat men zich hier volgens internetsites op een "clothing optional"-strand (zoals dat eufemistisch heet) bevond, want ook hier was zelfs "topless" uit den boze.
Daarentegen is juist de "string" dermate populair, dat minstens de helft van de vrouwen op het strand met trots een vaak niet weinig indrukwekkende bilpartij etaleert. Het schijnt zelfs dat de "string" uitgevonden is op de stranden van Rio.
Maar dat vrouwen zich nou echt schamen voor hun borsten dat kun je nou ook bepaald weer niet zeggen. De moeder van Charly, een driejarig vriendje van Jitse en één van de andere vaste bewoners hier, heeft bijvoorbeeld zo'n gigantische boezem dat het niet anders kan dan dat dat kunstmatig behoorlijk wat maatjes verder opgepompt is. En dat moet gezien worden natuurlijk - het heeft ten slotte niet voor niks een lieve duit gekost - en zo loopt ze er dan ook vaak bij, uiteraard in combinatie met erg korte broekjes. En hierin is ze niet de enige - waar geen kleding helemaal taboe is, is zeer weinig kleding hier helemaal niet ongewoon in bij voorbeeld de gemiddelde winkelstraat midden in de stad. (En ik ben niet de enige die dit opgevallen was. )
Ook als je dit in een wat breder perspektief plaatst zie je veel tegenstrijdigheden. Homo's wordt over het algemeen totaal niet moeilijk over gedaan, en dat is opmerkelijk voor een latino land. Vrouwen zijn erg vrijgevochten en zelfbewust. De mensen die wij kennen doen ook totaal niet moeilijk als tienerdochters vriendjes hebben bij wie ze af en toe blijven slapen - iets waar je je in menig latino land een algemene excommunicatie mee op de hals haalt, als het niet nog erger is.
Aan de andere kant is er geen land ter waar de vrouwen zichzelf zo vaak laten herbouwen als Brazilië: menige buik of schaamlip wordt hier "gecorrigeerd" met het chirurgisch mes. Maar ook iets simpels als een ongeschoren vrouwebeen is natuurlijk echt "not done".
maandag 14 januari 2008
Mevrouw Dreun
Mevrouw Dreun is een vrouw van een jaar of 25 die hier de Cabana met grote regelmaat frequenteert, en die een erg klein ego en een groot sociaal hart heeft. En die wij niet graag zien komen. Dat zit zo.
Mevrouw Dreun heeft namelijk, om haar gebrek aan zelfvertrouwen te maskeren, een prachtige glimmende zwarte auto gekocht - op afbetaling, want zo gaat dat hier. Het onderdeel van die auto waar ze echt helemaal de blits mee maakt bij iedereen bevindt zich in de achterbak: die is compleet gevuld met een joekelige set van geluidsboxen, 18 in totaal, om het hele spectrum (maar vooral de bassen natuurlijk) te bedienen. En omdat mevrouw Dreun erg sociaal ingesteld is wil ze graag iedereen mee laten genieten van de muziek die uit die boxen komt. Bovendien houdt mevrouw Dreun van een feestje: ze vindt dat de hele wereld haar privé-discotheek is, en dat je dat ook zo vaak en zo lang mogelijk moet laten horen - of beter: voelen, want de bassen dreunen helemaal door tot in je buik en je kast met glazen in de keuken.
Nou is mevrouw Dreun hier niet een betalende gast die in een van de appartementen verblijft, maar dat weerhoudt haar er natuurlijk niet van om zichzelf via haar prachtige boxen helemaal aanwezig te verklaren zodra ze bij haar vrienden die hier vakantie vieren op bezoek komt.
Onlangs ging het een beetje mis met mevrouw Dreun. Omdat de beheerster Margarida er niet was, had ze zichzelf maar een verlengsnoer en een stekker toegeeigend, want anders slurpen die boxen je auto-accu zo leeg. Dit was echter tegen het zere been van Margarida toen die thuis kwam, en prompt was ze genoodzaakt om op haar eigen stroomvoorziening over te schakelen (accu dus maar weer), en bovendien werd haar geboden om het volume omlaag te draaien. Heel vervelend, ze wist niet eens precies hoe dat moest. Margarida was natuurlijk een muziek-hater, en het had vast ook te maken met die vervelende buitenlanders die altijd chagrijnig keken zodra ze het terrein op kwam rijden. Margarida beweerde dat een van hen het nichtje van de eigenaresse was.
Beledigd vertrok mevrouw Dreun in haar auto. Dat ze al aardig wat bier op had was daarvoor geen beletsel, op z'n best verhoogde dat de lol. Dan maar elders op zoek naar drank en "fun".
Dat dat goed gelukt was bleek halverwege de avond. Mevrouw Dreun had besloten om met een zatte kop met haar blitse auto over het strand te gaan scheuren. Dat was goed gelukt, tot ze ter hoogte van Cabana Paraiso Tropical nog even weer haar vrienden wou bezoeken, van het strand af reed, en tot de assen vast kwam te zitten in het zand. Haar auto was dan wel blits, maar het was helaas geen jeep met vierwielaandrijving.
Het gedreun klonk dus nu vanaf het strand, en mevrouw Dreun zat met haar vrienden onderuit geleund tegen haar blitse auto te wachten op de sleepwagen.
Morgen vertrekken de vrienden van mevrouw Dreun. En daar zijn die chagrijnige buitenlanders zo blij mee dat ze dan zelf een feestje gaan bouwen. (hetgeen natuurlijk wel een saai feestje wordt, zonder harde muziek. Het blijven tenslotte zuurpruimen.)
Mevrouw Dreun heeft namelijk, om haar gebrek aan zelfvertrouwen te maskeren, een prachtige glimmende zwarte auto gekocht - op afbetaling, want zo gaat dat hier. Het onderdeel van die auto waar ze echt helemaal de blits mee maakt bij iedereen bevindt zich in de achterbak: die is compleet gevuld met een joekelige set van geluidsboxen, 18 in totaal, om het hele spectrum (maar vooral de bassen natuurlijk) te bedienen. En omdat mevrouw Dreun erg sociaal ingesteld is wil ze graag iedereen mee laten genieten van de muziek die uit die boxen komt. Bovendien houdt mevrouw Dreun van een feestje: ze vindt dat de hele wereld haar privé-discotheek is, en dat je dat ook zo vaak en zo lang mogelijk moet laten horen - of beter: voelen, want de bassen dreunen helemaal door tot in je buik en je kast met glazen in de keuken.Nou is mevrouw Dreun hier niet een betalende gast die in een van de appartementen verblijft, maar dat weerhoudt haar er natuurlijk niet van om zichzelf via haar prachtige boxen helemaal aanwezig te verklaren zodra ze bij haar vrienden die hier vakantie vieren op bezoek komt.
Onlangs ging het een beetje mis met mevrouw Dreun. Omdat de beheerster Margarida er niet was, had ze zichzelf maar een verlengsnoer en een stekker toegeeigend, want anders slurpen die boxen je auto-accu zo leeg. Dit was echter tegen het zere been van Margarida toen die thuis kwam, en prompt was ze genoodzaakt om op haar eigen stroomvoorziening over te schakelen (accu dus maar weer), en bovendien werd haar geboden om het volume omlaag te draaien. Heel vervelend, ze wist niet eens precies hoe dat moest. Margarida was natuurlijk een muziek-hater, en het had vast ook te maken met die vervelende buitenlanders die altijd chagrijnig keken zodra ze het terrein op kwam rijden. Margarida beweerde dat een van hen het nichtje van de eigenaresse was.
Beledigd vertrok mevrouw Dreun in haar auto. Dat ze al aardig wat bier op had was daarvoor geen beletsel, op z'n best verhoogde dat de lol. Dan maar elders op zoek naar drank en "fun".
Dat dat goed gelukt was bleek halverwege de avond. Mevrouw Dreun had besloten om met een zatte kop met haar blitse auto over het strand te gaan scheuren. Dat was goed gelukt, tot ze ter hoogte van Cabana Paraiso Tropical nog even weer haar vrienden wou bezoeken, van het strand af reed, en tot de assen vast kwam te zitten in het zand. Haar auto was dan wel blits, maar het was helaas geen jeep met vierwielaandrijving.
Het gedreun klonk dus nu vanaf het strand, en mevrouw Dreun zat met haar vrienden onderuit geleund tegen haar blitse auto te wachten op de sleepwagen.
Morgen vertrekken de vrienden van mevrouw Dreun. En daar zijn die chagrijnige buitenlanders zo blij mee dat ze dan zelf een feestje gaan bouwen. (hetgeen natuurlijk wel een saai feestje wordt, zonder harde muziek. Het blijven tenslotte zuurpruimen.)
donderdag 10 januari 2008
Het is zover!
Met het zweet in mijn trillende handen en een dikke kikker in mijn keel (niet alleen van de hitte en verkoudheid) haalde ik mijn creditcard uit zijn goed verborgen verstopplaats en ging er even rustig voor zitten. Het grote moment was aangebroken. Hét moment waarvoor ik een jaar geleden een creditcard had aangeschaft...
Het was 12 uur 's-middags. We waren klaar met lunchen en het was tijd voor de siesta. Een goed moment voor zaken zoals het boeken van een online vliegticket wat, zoals iedereen weet rust en concentratie vereist.
Na een uurtje heen en weer gezoek, toen ik eindelijk alles maar dan ook álles goed had ingevuld bracht ik met kloppend hart en stijgende spanning mijn vinger naar de knop "boeken" en drukte hem in.
Er gebeurde niets.
Het bleek dat het boekingsprogramma van de vliegtuigmaatschappij onze braziliaanse postcode weigerde te accepteren. Van alles geprobeerd. Niets ingevuld, alleen maar nullen ingevuld en de postcode ergens anders aanplakken, alleen maar puntjes invullen, de computer herstarten, niets hielp. De maatschappij gebeld, maar ook met hun adviezen geen resultaat. Dan maar een nederlands adres invullen. Maar ook daarvan werd door de Duitse maatschappij de postcode niet geaccepteerd. Vervolgens dan maar over de telefoon boeken( 25 ct per minuut). Maar tijdens het opzoeken van onze postcode op onze weglog, liep onze computer vast. Dus mijn adresboekje erbij halen. Ondertussen werd de verbinding helemaal verbroken. Bleek dat mijn Skype beltegoed op was. (voor skype heb ik al meer dan tien keer automatisch beltegoed opwaarderen aangevraagd, en ik dacht dat dat nu eindelijk gelukt was.. niet dus). Dit geregeld en met goede moed weer aan de slag. Weer de vliegmaatschappij gebeld. Na een aantal keren van de lijn gegooid te zijn 15 seconden na het opnemen, kreeg ik eindelijk weer iemand aan de lijn.Een nieuwe medewerker, dus weer van voren af aan beginnen. Maar toen de namen eindelijk goed waren gespeld door het meisje aan de andere kant van de lijn, en we tot betalen konden overgaan, weigerde mijn creditcard.
Eerst moest ik dus de creditcardmaatschappij in nederland bellen hoe dit nu weer kon.
Natuurlijk viel tijdens het bellen de internetverbinding uit. Maar na 20 minuten was ook dit euvel weer opgelost en kreeg ik (na het beluisteren van alle andere informatie en keuzemogelijkheden die de spraakcomputer mij wenste voor te schotelen) iemand aan de lijn waaraan ik opnieuw mijn vraag kon stellen. Het antwoord was dat mijn kredietlimiet te laag was. 1500 euro ipv de 2000 die ik dacht. Tsja, wat dan. Gelukkig waren Rinkes ouders er ook nog, en mochten we hun creditcard gebruiken. Dus weer gebeld met de vliegtuigmaatschappij.
Maar inmiddels waren de brazilianen alweer uit hun sietsta ontwaakt en kwam er een auto het strand oprijden rijkelijk voorzien van de al eerder door ons beschreven geluidsinstallatie in de achterbak. En waar ging die auto staan? Natuurlijk. Op het strand, op nog geen 15 meter afstand van onze ramen die allemaal vrolijk mee begonnen te trillen. Net zoals het hele huis en onze ingewanden overigens. Gelukkig dat wij zulke fantastisch diep slapende kinderen hebben (!). Het meisje van de vliegtuigmaatschappij moest wel lachen toen ik zei "dit is Brazilië".
Nadat ik in de tropische hitte alle ramen en duren gesloten had, en met mijn handen tegen mijn oren (koptelefoon ingeplugd) en dubbelgevouwen over de laptop om mijn mond zo dicht mogelijk bij het microfoongaatje te brengen haar alle nummers had "ingefluisterd". (Ik hoop niet dat ze nu gesprongen trommelvliezen heeft)kwam eindelijk het verlossende woord. De boeking was gelukt!
En de datum van aankomst op schiphol is...... 11 maart.
naschrift.
Daarna meteen maar even doorgepakt, om ook de binnenlandse vlucht van Ilheus naar Salvador, (ca 350 km hemelsbreed) te regelen. De siesta kon ik toch op mijn buik schrijven want inmiddels was het alweer vier uur. Maar nadat ik álles had ingevuld... inclusief mijn sofinummer van hier....
Morgen maar even naar Ilheus naar een reisbureau.
naschrift 2
En die auto is vast komen te zitten tot zijn assen in het zand, en werd vannacht rond 12 uur (dus tot die tijd intermitterd uitbundige muziek) uiteindelijk opgehaald door een hoe noem je zo'n auto ook alweer...
Het was 12 uur 's-middags. We waren klaar met lunchen en het was tijd voor de siesta. Een goed moment voor zaken zoals het boeken van een online vliegticket wat, zoals iedereen weet rust en concentratie vereist.
Na een uurtje heen en weer gezoek, toen ik eindelijk alles maar dan ook álles goed had ingevuld bracht ik met kloppend hart en stijgende spanning mijn vinger naar de knop "boeken" en drukte hem in.
Er gebeurde niets.
Het bleek dat het boekingsprogramma van de vliegtuigmaatschappij onze braziliaanse postcode weigerde te accepteren. Van alles geprobeerd. Niets ingevuld, alleen maar nullen ingevuld en de postcode ergens anders aanplakken, alleen maar puntjes invullen, de computer herstarten, niets hielp. De maatschappij gebeld, maar ook met hun adviezen geen resultaat. Dan maar een nederlands adres invullen. Maar ook daarvan werd door de Duitse maatschappij de postcode niet geaccepteerd. Vervolgens dan maar over de telefoon boeken( 25 ct per minuut). Maar tijdens het opzoeken van onze postcode op onze weglog, liep onze computer vast. Dus mijn adresboekje erbij halen. Ondertussen werd de verbinding helemaal verbroken. Bleek dat mijn Skype beltegoed op was. (voor skype heb ik al meer dan tien keer automatisch beltegoed opwaarderen aangevraagd, en ik dacht dat dat nu eindelijk gelukt was.. niet dus). Dit geregeld en met goede moed weer aan de slag. Weer de vliegmaatschappij gebeld. Na een aantal keren van de lijn gegooid te zijn 15 seconden na het opnemen, kreeg ik eindelijk weer iemand aan de lijn.Een nieuwe medewerker, dus weer van voren af aan beginnen. Maar toen de namen eindelijk goed waren gespeld door het meisje aan de andere kant van de lijn, en we tot betalen konden overgaan, weigerde mijn creditcard.
Eerst moest ik dus de creditcardmaatschappij in nederland bellen hoe dit nu weer kon.
Natuurlijk viel tijdens het bellen de internetverbinding uit. Maar na 20 minuten was ook dit euvel weer opgelost en kreeg ik (na het beluisteren van alle andere informatie en keuzemogelijkheden die de spraakcomputer mij wenste voor te schotelen) iemand aan de lijn waaraan ik opnieuw mijn vraag kon stellen. Het antwoord was dat mijn kredietlimiet te laag was. 1500 euro ipv de 2000 die ik dacht. Tsja, wat dan. Gelukkig waren Rinkes ouders er ook nog, en mochten we hun creditcard gebruiken. Dus weer gebeld met de vliegtuigmaatschappij.
Maar inmiddels waren de brazilianen alweer uit hun sietsta ontwaakt en kwam er een auto het strand oprijden rijkelijk voorzien van de al eerder door ons beschreven geluidsinstallatie in de achterbak. En waar ging die auto staan? Natuurlijk. Op het strand, op nog geen 15 meter afstand van onze ramen die allemaal vrolijk mee begonnen te trillen. Net zoals het hele huis en onze ingewanden overigens. Gelukkig dat wij zulke fantastisch diep slapende kinderen hebben (!). Het meisje van de vliegtuigmaatschappij moest wel lachen toen ik zei "dit is Brazilië".
Nadat ik in de tropische hitte alle ramen en duren gesloten had, en met mijn handen tegen mijn oren (koptelefoon ingeplugd) en dubbelgevouwen over de laptop om mijn mond zo dicht mogelijk bij het microfoongaatje te brengen haar alle nummers had "ingefluisterd". (Ik hoop niet dat ze nu gesprongen trommelvliezen heeft)kwam eindelijk het verlossende woord. De boeking was gelukt!
En de datum van aankomst op schiphol is...... 11 maart.
naschrift.
Daarna meteen maar even doorgepakt, om ook de binnenlandse vlucht van Ilheus naar Salvador, (ca 350 km hemelsbreed) te regelen. De siesta kon ik toch op mijn buik schrijven want inmiddels was het alweer vier uur. Maar nadat ik álles had ingevuld... inclusief mijn sofinummer van hier....
Morgen maar even naar Ilheus naar een reisbureau.
naschrift 2
En die auto is vast komen te zitten tot zijn assen in het zand, en werd vannacht rond 12 uur (dus tot die tijd intermitterd uitbundige muziek) uiteindelijk opgehaald door een hoe noem je zo'n auto ook alweer...
zaterdag 5 januari 2008
Ibi Jarig!
Twee jaar alweer is onze kleine grote meid vandaag! Jitse en mama hadden gisteren een mooie verjaardagsmuts voor haar geknutseld, slingers opgehangen en de kadootjes ingepakt. Papa lag op apegapen in bed,en dat was helaas vandaag ook zo. Voor Ibi mocht het de pret niet drukken. Prachtig vond ze het allemaal. "Feestje" zei ze steeds, en "Ibi jarig!" wijzend op de slingers. Van neef Allerd en nicht Floor waren er via email digitale bewegende felicitaties gekomen. Ibi én Jitse kropen zowat in het scherm om ze goed te kunnen bekijken. Ook kreeg ze kadootjes ( een paar échte grote meisjeschoentjes en een puzzel). Jitse hielp haar snel met het uitpakken want "dat kan ze nog niet zo goed". en deed voor hoe ze de puzzel moest maken. Nou, maar daar was Ibi zelf ook best handig in!
Ook de taart ging er goed in, net als bij de overige gasten van de pousada, die haar stevig toegezongen hebben. Ibi vond al die aandacht fantastisch, en toen ze ook nog bij gingen dansen was de pret helemaal compleet en deed ze enthousiast mee. Jitse verstopte zich ondertussen half achter mij. De ereplaats die hij had gekregen op een hoge kruk naast Ibi bleef leeg. Hij vond het maar wat best toen ik weer naar huis ging om de lunch te maken, en hij met mij mee kon, terwijl Ibi bij deze vrolijke 15 koppige familie achterbleef om nog wat te spelen met(het speelgoed van) Laetitia, een babymeisje van 1.
vrijdag 4 januari 2008
Ver"kou"den
Het is weer zover: smooooor. Brandende strot, zware druk op alle holtes in het hoofd, op de jukbeenderen, op de slapen, op het voorhoofd, druk op de oren, zowat stikken in het snot..., zware niesbuien...
Ik herinner me nog televisiereclame uit de tijd dat ik jong was (toen het leven nog simpel was en we nog televisie in huis hadden):
- "Waar is Jantje?"
- "Thuis juf, hij is verkouden".
Reclame voor medicijnen zomaar op televisie mag inmiddels niet meer, maar dat is niet het enige wat veranderd is. Ik herinner me nog dat ik Jantje maar een dikke aansteller vond: een beetje sneu in bed gaan liggen lijen met een verkoudheidje. Maar als ik zelf tegenwoordig verkouden ben ben ik te lamlendig om op te staan, en hou ik minstens twee dagen het bed omdat dat de enige dragelijke plaats is als je kop elk moment lijkt te kunnen ontploffen. Elke volgende verkoudheid is blijkbaar heftiger dan de vorige bij mij.
Maar los daarvan zou ik tegenwoordig nog niet naar school of werk gaan met een verkoudheid. Verkoudheid is namelijk de meest voorkomende ziekte, en dat komt doordat het ook nog eens één van de meest besmettelijke is; als je daarmee toch naar je werk gaat dan neem je dus doelbewust een aan zekerheid grenzend risico om collega's te besmetten. Als ik werkgever was zou ik iedereen die het waagt om verkouden op het werk te komen onmiddelijk met een uitbrander weer terug sturen naar huis. De ijver is voorbeeldig, maar wat heb je daaraan als als gevolg daarvan twee dagen later de halve afdeling snottert of ziek is.
Met mijn huidige tropische verkoudheid is in elk geval ook de stellingname van mijn ouders weer een stukje minder waarschijnlijk. Toevallig schreef Siep het nog twee dagen geleden in een mail: Let maar op, daar in de tropen worden jullie niet verkouden, maar zodra je hier bent in het koude Nederland is het raak.
Het is een veel voorkomende bron van twist: is er een relatie tussen verkoudheid en kou? Iedereen erkent wel dat de werkelijke veroorzaker van verkoudheid natuurlijk een virus is; maar volgens het kamp van mijn ouders wordt de bevattelijkheid voor dat virus vergroot door tocht en kou. Volgens de medische wetenschap is dat onzin.
Het bekendste onderzoek is een proef waarbij amerikaanse recruten verdeeld werden in twee groepen, die in de kou werden gezet. Het bleek geen draad verschil te maken: de dik ingepakte groep werd even vaak verkouden als de groep die alleen in T-shirt de vrieskou in moest. Ook zijn er verscheidene proeven gedaan met mensen die hete baden namen, en daarna in de tocht gezet werden gedurende een half uur. Ook daar bleek er geen verschil tussen de "wel kou" en "geen kou"-groepen. Ook bij sauna-bezoek heb ik nooit enige relatie met verkoudheid ervaren.
Als kou iets met verkoudheid te maken heeft, zou je verwachten dat er verschillen in het voorkomen van verkoudheid zijn op verschillende breedtegraden. Allereerst blijkt dat inderdaad zo te zijn voor de polen, maar dan precies andersom: onder eskimo's komt verkoudheid nauwelijks voor. Een waarschijnlijke verklaring daarvoor is dat de bevolking daar dermate dun gezaaid is, dat de overdracht van het virus onwaarschijnlijk wordt. Te grote kou lijkt me niet zo van invloed op het virus; aangezien virussen niet leven, kunnen ze ook niet doodgaan van de kou, dus het lijkt me niet dat virussen nou minder virulent zijn bij -20 dan bij +10 graden Celsius. Wat wel nog zou kunnen meespelen is de hoge UV-straling op de polen.
Of verkoudheid meer in de gematigde zones voorkomt dan in de tropen heb ik niet kunnen vinden; het schijnt ook dat er niet veel onderzoek naar verkoudheid gedaan wordt, omdat er nauwelijks aan verkoudheidsmedicijnen valt te verdienen (immers als je niets doet is het ook na vier vijf dagen weer over) en omdat het niet "cool" onderzoek is.
Wat wel onomstotelijk vast staat is dat verkoudheid in de gematigde zones vaker in de winter voorkomt dan in de zomer. Hoe dat komt weet eigenlijk niemand; regelmatig wordt als verklaring geopperd dat mensen in de winter meer binnen zitten, dus dichter op elkaar zitten, waardoor het virus veel makkelijker over springt van persoon op persoon, en zo veel sneller als het ware een kettingreaktie van besmettingen veroorzaakt (met dank aan die uitslovers die toch verkouden naar hun werk gaan...). Zelf kan ik me voorstellen dat Ultraviolette straling van de zon het virus beschadigt, en aangezien in de zomer de zon meer schijnt dan in de winter...
Hoewel ik neig naar de wetenschappelijke lezing (het zou immers hoogmoed zijn om als leek de onderzoeken van mensen die hier aan gestudeerd hebben in twijfel te trekken), twijfel ik ook wel erg over deze kwestie. De wetenschap zelf twijfelt natuurlijk ook meer dan ze naar buiten toe toegeeft; ik herinner me vagelijk een kort bericht in de vakblaadjes van Ingeborg (Medisch contact) waarin genoemd werd dat een recent onderzoek nou net wel weer de relatie tussen kou en verkoudheid aantoonde.
Mijn eigen ervaring spreekt ook voor een relatie tussen die twee. Ik herinner me een keer dat ik toen ik jong was zo de balen van school had, dat ik er echt niet naar toe wilde (nog zo'n heikel discussiepunt: hoe goed is school voor een kind...). Ik ben toen een uur met m'n blote bast in het open raam gaan zitten in de nachtelijke kou van eind november. Inderdaad was ik twee dagen later flink verkouden, en de opzet was geslaagd: ik hoefde niet naar school. Maar zoals ik nu ook weer ervaar: deze truuk had dermate veel nadelen dat ik hem niet meer dan eens heb uitgehaald.
Rest me nog te zeggen dat ik erg te doen heb met Ingeborg, die er nu alleen voor staat met twee kleine monstertjes - waarvan één toch echt wel in de categorie "moeilijk hanteerbaar".
Ik herinner me nog televisiereclame uit de tijd dat ik jong was (toen het leven nog simpel was en we nog televisie in huis hadden):
- "Waar is Jantje?"
- "Thuis juf, hij is verkouden".
Reclame voor medicijnen zomaar op televisie mag inmiddels niet meer, maar dat is niet het enige wat veranderd is. Ik herinner me nog dat ik Jantje maar een dikke aansteller vond: een beetje sneu in bed gaan liggen lijen met een verkoudheidje. Maar als ik zelf tegenwoordig verkouden ben ben ik te lamlendig om op te staan, en hou ik minstens twee dagen het bed omdat dat de enige dragelijke plaats is als je kop elk moment lijkt te kunnen ontploffen. Elke volgende verkoudheid is blijkbaar heftiger dan de vorige bij mij.
Maar los daarvan zou ik tegenwoordig nog niet naar school of werk gaan met een verkoudheid. Verkoudheid is namelijk de meest voorkomende ziekte, en dat komt doordat het ook nog eens één van de meest besmettelijke is; als je daarmee toch naar je werk gaat dan neem je dus doelbewust een aan zekerheid grenzend risico om collega's te besmetten. Als ik werkgever was zou ik iedereen die het waagt om verkouden op het werk te komen onmiddelijk met een uitbrander weer terug sturen naar huis. De ijver is voorbeeldig, maar wat heb je daaraan als als gevolg daarvan twee dagen later de halve afdeling snottert of ziek is.
Met mijn huidige tropische verkoudheid is in elk geval ook de stellingname van mijn ouders weer een stukje minder waarschijnlijk. Toevallig schreef Siep het nog twee dagen geleden in een mail: Let maar op, daar in de tropen worden jullie niet verkouden, maar zodra je hier bent in het koude Nederland is het raak.
Het is een veel voorkomende bron van twist: is er een relatie tussen verkoudheid en kou? Iedereen erkent wel dat de werkelijke veroorzaker van verkoudheid natuurlijk een virus is; maar volgens het kamp van mijn ouders wordt de bevattelijkheid voor dat virus vergroot door tocht en kou. Volgens de medische wetenschap is dat onzin.
Het bekendste onderzoek is een proef waarbij amerikaanse recruten verdeeld werden in twee groepen, die in de kou werden gezet. Het bleek geen draad verschil te maken: de dik ingepakte groep werd even vaak verkouden als de groep die alleen in T-shirt de vrieskou in moest. Ook zijn er verscheidene proeven gedaan met mensen die hete baden namen, en daarna in de tocht gezet werden gedurende een half uur. Ook daar bleek er geen verschil tussen de "wel kou" en "geen kou"-groepen. Ook bij sauna-bezoek heb ik nooit enige relatie met verkoudheid ervaren.
Als kou iets met verkoudheid te maken heeft, zou je verwachten dat er verschillen in het voorkomen van verkoudheid zijn op verschillende breedtegraden. Allereerst blijkt dat inderdaad zo te zijn voor de polen, maar dan precies andersom: onder eskimo's komt verkoudheid nauwelijks voor. Een waarschijnlijke verklaring daarvoor is dat de bevolking daar dermate dun gezaaid is, dat de overdracht van het virus onwaarschijnlijk wordt. Te grote kou lijkt me niet zo van invloed op het virus; aangezien virussen niet leven, kunnen ze ook niet doodgaan van de kou, dus het lijkt me niet dat virussen nou minder virulent zijn bij -20 dan bij +10 graden Celsius. Wat wel nog zou kunnen meespelen is de hoge UV-straling op de polen.
Of verkoudheid meer in de gematigde zones voorkomt dan in de tropen heb ik niet kunnen vinden; het schijnt ook dat er niet veel onderzoek naar verkoudheid gedaan wordt, omdat er nauwelijks aan verkoudheidsmedicijnen valt te verdienen (immers als je niets doet is het ook na vier vijf dagen weer over) en omdat het niet "cool" onderzoek is.
Wat wel onomstotelijk vast staat is dat verkoudheid in de gematigde zones vaker in de winter voorkomt dan in de zomer. Hoe dat komt weet eigenlijk niemand; regelmatig wordt als verklaring geopperd dat mensen in de winter meer binnen zitten, dus dichter op elkaar zitten, waardoor het virus veel makkelijker over springt van persoon op persoon, en zo veel sneller als het ware een kettingreaktie van besmettingen veroorzaakt (met dank aan die uitslovers die toch verkouden naar hun werk gaan...). Zelf kan ik me voorstellen dat Ultraviolette straling van de zon het virus beschadigt, en aangezien in de zomer de zon meer schijnt dan in de winter...
Hoewel ik neig naar de wetenschappelijke lezing (het zou immers hoogmoed zijn om als leek de onderzoeken van mensen die hier aan gestudeerd hebben in twijfel te trekken), twijfel ik ook wel erg over deze kwestie. De wetenschap zelf twijfelt natuurlijk ook meer dan ze naar buiten toe toegeeft; ik herinner me vagelijk een kort bericht in de vakblaadjes van Ingeborg (Medisch contact) waarin genoemd werd dat een recent onderzoek nou net wel weer de relatie tussen kou en verkoudheid aantoonde.
Mijn eigen ervaring spreekt ook voor een relatie tussen die twee. Ik herinner me een keer dat ik toen ik jong was zo de balen van school had, dat ik er echt niet naar toe wilde (nog zo'n heikel discussiepunt: hoe goed is school voor een kind...). Ik ben toen een uur met m'n blote bast in het open raam gaan zitten in de nachtelijke kou van eind november. Inderdaad was ik twee dagen later flink verkouden, en de opzet was geslaagd: ik hoefde niet naar school. Maar zoals ik nu ook weer ervaar: deze truuk had dermate veel nadelen dat ik hem niet meer dan eens heb uitgehaald.
Rest me nog te zeggen dat ik erg te doen heb met Ingeborg, die er nu alleen voor staat met twee kleine monstertjes - waarvan één toch echt wel in de categorie "moeilijk hanteerbaar".
dinsdag 1 januari 2008
Gelukkig nieuwjaar! (2)
Rinke mag dan halstarrig vasthouden aan 22 december als nieuwjaarsdag, ik doe daar niet aan mee. Ik sluit mij aan bij de meerderheid van familie en vrienden die het vanavond vieren. Dat is wel zo praktisch, want iedereen loopt hier NU feest te vieren, en niet 10 dagen geleden...
Maar ook vanavond is betrekkelijk natuurlijk. twee uur geleden hebben we nederland gebeld, waar het toen twaalf uur snachts was, en als het bij ons middernacht is, is het bij mijn vriendin Charity aan de westkust van de VS pas 19.00 uur. En dan zijn er nog landen en religies die er een hele andere jaartelling op na houden dan de onze.
Ook de rituelen en gebruiken verschillen. Zo heb ik mijn best gedaan beignets te bakken met verse ananas. Verder kreeg ik zojuist van onze vriendin Nida (ex buuf uit Porto Alegre) het advies om linzen te eten, en 7 druivenpitten per persoon te eten. Ook de kleur van het ondergoed is hier (net zoals in Mexico) belangrijk voor het nieuwe jaar. Rood voor betere kansen in de liefde, wit voor vrede, geel voor rijkdom. Ik vroeg haar wat zwart betekende..
Heb je een zwarte onderbroek aan? wat dat betekent weet ik niet, maar die zou ik maar snel uittrekken als ik jou was!
zondag 30 december 2007
Spiderman vs Dr Octopus
Jitse is natuurlijk helemaal weg van Spiderman, zoals dat gebruikelijk is voor jochies van zijn leeftijd. Hij heeft zelf spidermanslippers uitgezocht, en natuurlijk heeft hij ook een spidermanbroek en een spidermanshirt. Ooit moesten we voor hem een spidermanfilm huren bij de DVD-verhuur in Porto Alegre, maar dat was minder een succes: na 15 minuten kwam er een beverig stemmetje: "Ik vind het niet jeuk...". Hetgeen echter zijn verdere enthousiasme voor spiderman niet mocht drukken.
Dat deed ons ook denken aan die keer toen Jitses vriendje Jason (nog in Nederland was dat) met z'n favoriete DVD aan kwam zetten om die bij Jitse te bekijken: Predator, een enge aktie/vechtfilm van het genre waarbij de spanning je als een bloedzuiger de film inzuigt zolang het duurt, maar wat je achteraf met een leeg gevoel achterlaat wegens een tamelijk gebrek aan inhoud. Zover liet Jitse het niet komen: na dik vijf minuten klonk het ook al beverig "Ik vind het eng, ik vind het niet jeuk..." en werd de film stopgezet.
Daarna ging Jitses favoriete film er in: dat was, en is nog steeds "de Serengeti", een natuurfilm door Jitse steevast aangeduid als "De Jeeuwefilm" (Leeuwefilm). Nu zat Jitse te genieten, maar vriendje Jason wendde zich na drie minuten al zwaar verveeld af en ging zitten tekenen, en vond het verder niet de moeite waard om zo'n saaie film nog een blik waardig te gunnen.
Sinds kort heeft Jitse de computerspelletjes op internet ontdekt. Hij speelt eigenlijk alles wat los en vast zit, als het maar beweegt en reageert op geklik. Een van z'n favoriten op dit moment is LaserBeanz, een soort puzzel waarbij je met spiegels een andere attributen een laserstraal moet richten om ruimteschroot op te ruimen. Best ingewikkeld, maar hij doet het verrassend redelijk voor een kind van 4.
De vreugde was gister groot toen hij een lekker volslagen fout computerspel op internet ontdekte, waarbij je als Doc Ock (een van de tegenspelers van Spiderman) gebouwen in elkaar kunt slaan een politiehelikopters uit de lucht kunt meppen. Hij komt natuurlijk nooit voorbij het tweede level, maar dat je ergens op kunt klikken en er gebeurt iets, dat is al prachtig.
Naar aanleiding van dit spel ontwikkelde zich de volgende conversatie.
Jitse: Pappa, Doc Ock is een schurk!
Rinke: Ik vind Doc Ock een held en Spiderman een naar vervelend dwarsliggertje. En die politie ook, net als Doc Ock weer lekker een paar gebouwen kapot ramt, komen ze weer dwarsliggen.
Jitse: NEEEEE, Doc Ock is een schurk en spiderman is een held.
Even stil...
Jitse: Maar Pappa, Doc Ock bestaat niet echt hè?
Rinke: Nee, die bestaat niet echt, het is allemaal nep. Allemaal verzonnen.
Jitse: En Spiderman bestaat ook niet echt hè?
Rinke: Nee, die bestaat ook niet echt.
Jitse: Maar Spiderman bestaat nu niet, maar later bestaat hij wel.
Rinke: Huh? Hoezo dat?
Jitse: Nou, omdat ik later, als ik groot ben, Spiderman word!
Dat deed ons ook denken aan die keer toen Jitses vriendje Jason (nog in Nederland was dat) met z'n favoriete DVD aan kwam zetten om die bij Jitse te bekijken: Predator, een enge aktie/vechtfilm van het genre waarbij de spanning je als een bloedzuiger de film inzuigt zolang het duurt, maar wat je achteraf met een leeg gevoel achterlaat wegens een tamelijk gebrek aan inhoud. Zover liet Jitse het niet komen: na dik vijf minuten klonk het ook al beverig "Ik vind het eng, ik vind het niet jeuk..." en werd de film stopgezet.
Daarna ging Jitses favoriete film er in: dat was, en is nog steeds "de Serengeti", een natuurfilm door Jitse steevast aangeduid als "De Jeeuwefilm" (Leeuwefilm). Nu zat Jitse te genieten, maar vriendje Jason wendde zich na drie minuten al zwaar verveeld af en ging zitten tekenen, en vond het verder niet de moeite waard om zo'n saaie film nog een blik waardig te gunnen.
Sinds kort heeft Jitse de computerspelletjes op internet ontdekt. Hij speelt eigenlijk alles wat los en vast zit, als het maar beweegt en reageert op geklik. Een van z'n favoriten op dit moment is LaserBeanz, een soort puzzel waarbij je met spiegels een andere attributen een laserstraal moet richten om ruimteschroot op te ruimen. Best ingewikkeld, maar hij doet het verrassend redelijk voor een kind van 4.
De vreugde was gister groot toen hij een lekker volslagen fout computerspel op internet ontdekte, waarbij je als Doc Ock (een van de tegenspelers van Spiderman) gebouwen in elkaar kunt slaan een politiehelikopters uit de lucht kunt meppen. Hij komt natuurlijk nooit voorbij het tweede level, maar dat je ergens op kunt klikken en er gebeurt iets, dat is al prachtig.
Naar aanleiding van dit spel ontwikkelde zich de volgende conversatie.
Jitse: Pappa, Doc Ock is een schurk!
Rinke: Ik vind Doc Ock een held en Spiderman een naar vervelend dwarsliggertje. En die politie ook, net als Doc Ock weer lekker een paar gebouwen kapot ramt, komen ze weer dwarsliggen.
Jitse: NEEEEE, Doc Ock is een schurk en spiderman is een held.
Even stil...
Jitse: Maar Pappa, Doc Ock bestaat niet echt hè?
Rinke: Nee, die bestaat niet echt, het is allemaal nep. Allemaal verzonnen.
Jitse: En Spiderman bestaat ook niet echt hè?
Rinke: Nee, die bestaat ook niet echt.
Jitse: Maar Spiderman bestaat nu niet, maar later bestaat hij wel.
Rinke: Huh? Hoezo dat?
Jitse: Nou, omdat ik later, als ik groot ben, Spiderman word!
zaterdag 29 december 2007
sinterklaas uit Nederland
Een paar dagen geleden bracht de post ons een grote verassing. Een doos vol met pakjes en lekkere dingen uit Nederland, van onze buurtjes daar. De kinderen hebben genoten, en waren in alle staten en wij waren diep geroerd. Op zo'n moment voel je hoe ver weg je bent, maar toch ook dichtbij.
Na deze poetisch filosofische overwegingen lieten wij ons, vergezeld van onze braziliaanse buren, de speculaas en schuimpjes goed smaken...
Dank je wel sinterklaasjes!
Na deze poetisch filosofische overwegingen lieten wij ons, vergezeld van onze braziliaanse buren, de speculaas en schuimpjes goed smaken...
Dank je wel sinterklaasjes!
 |  |
 | |
vrijdag 28 december 2007
Kwijl, wat bonen en een oktopus
Laatst had ik het al over de krant - die je beter niet kunt lezen omdat je er meestal bepaald niet vrolijker van wordt. Een voorbeeld van zo'n somber stemmend stuk las ik laatst: Mariah Carey verdringt Wham! van de eerste plaats in de kerstplaten top 50- en dat niet in één top, maar in twee verschillende. Diepe zucht.
Ik vraag me dan echt af wat zulk soort mensen die op dit soort banale benepen braafburgerlijke kitsch stemmen nou zouden opvoeren als hun favoriete boeken. Op 1 de speciale dubbeluitgave uit de serie doctersromans nummer 724, met welliefst twee romans in één, getiteld "Hartstocht aan de operatietafel / De prins in de witte jas"?? Welke "Suske en Wiske en de kakelende kerstkalkoen" net van de eerste plaats in die top verdreven heeft? En het mooiste schilderij ooit gemaakt vinden ze dan zo'n plaatje van een zigeunermeisje met grote donkere oogjes en een spoor van traantjes op het linkerwangetje? Gevolgd door een coca-cola-poster van een gul lachende kerstman?
Ik vond die top 2000 die elk jaar om deze tijd uitgezonden wordt - met eeuwig en altijd dezelfde uitgekauwde stukken er in - al een excercitie in braafburgelijkheid, maar het bleek dus nog veel en veel erger te kunnen.
Hier in Brazilië hoor je gelukkig niet veel van zulk soort uitgekauwd gedoe - hier kauwt men anders. Omdat elke derde auto hier een megaset boxen heeft welke de hele achterbak vullen en die zo een heel festivalterrein zouden kunnen bedienen, en omdat bepaalde Brazilianen niet doorhebben dat een volumeknop ook kan dienen om muziek zachter te zetten, krijg je aardig mee wat men mooi vindt hier. "Westerse popmuziek", in de betekenis van anglo-saksisch georienteerd overbekend hitparadespul, dat hoor je hier niet zo veel, maar toch weer wel - namelijk in een gesambade of gebossanovade versie vertolkt in het Braziliaans-portugees. Het klinkt feestelijker dan het gekwijl van Wham!, maar het zou toch echt te ver gaan om net te gaan doen of dit nou wel uitmunt in creativiteit en originaliteit.
(Helemaal hilarisch werd het trouwens vanmiddag, toen een hele familie de auto moest duwstarten, omdat die grote boxen in de achterbak de accu helemaal leeggezogen hadden...)
Natuurlijk moet er in Brazilië ook goede muziek gemaakt worden, alleen ik kom het eerder in Nederland tegen dan hier - maar dat zal wel aan mijn kanalen liggen. Mijn lijfblad Gonzo is lyrisch over de Braziliaanse post-punk - ik niet, als er een genre is dat ik haat dan is dat wel de punk die doorgaans gemaakt lijkt volgens het principe "we willen een band oprichten. Oh, niemand kan zingen of een instrument bespelen? Nou dan wordt het dus punk.". Verder zijn er natuurlijk oudgedienden als Cetaeno Veloso, Chico Buarque en de hele familie Gilberto. Onbekendere artiesten lijken in eigen land net zo onbekend als daarbuiten (Nana Vasconcelos, Orixa dreams, Uakti, etc).
Als ultieme wraak op Mariah Carey en Wham!, bij wijze van uitzondering maar eens erg grappige muziek besproken die niet stijf staat van de kitsch. Het heeft niets met Brazilië te maken, behalve dan mijn asociaties, en dat ik het hier in Brazilië gedownload heb van internet via soulseek - ja, dat is illegaal, en ja ik zou meneer Vert best willen steunen, maar vertel mij maar eens waar de dichtstbijzijnde plantenwinkel hier is waar dat te krijgen is. Bovendien wordt die heisa om praterij van de platenindustrie wel erg relatief als je ziet dat ze hier op elke tweede straathoek open en bloot illegaal gekopieerde cd's en DVD's verkopen. Ongetwijfeld zijn er hier ook wetten tegen, maar, zoals al eerder in deze blog al genoemd, het begrip handhaving kennen ze niet in Brazilië.
Vert is Adam Butler, en deze plaat begon met een muzikanten-nachtmerrie: Op een kwade dag werd er in z'n opnamestudio ingebroken, waarbij de boel totaal leeggehaald werd - inclusief alle computers, opnames en backups van de muziek die hij tot nu toe gemaakt had. Hij had helemaal niets meer, en kon van voren af aan beginnen. Maar, om met een filosofisch voetballer te spreken: elk nadeel hep se foordeel, en Vert besloot zichzelf compleet opnieuw uit te vinden en het daarbij helemaal over een andere boeg te gooien - juist omdat hij door dit voorval minder afhankelijk van de computer wilde zijn bij het muziek maken.
Zijn eerdere platen vond ik al uitermate boeiend (het prachtig getitelde Nine types of ambiguity bij voorbeeld), hoewel deze aan de doorsnee burger niet besteed zullen zijn (experimenteel electronisch instrumentaal gefreak).
De nieuwe plaat, "Some beans and an octopus", is echter compleet anders dan wat we van Vert gewend zijn; en trouwens ook helemaal anders dan enige andere plaat uitgebracht: een bizarre, humoristische smeltkroes van stijlen, ragtime piano, potten-en-pannen-en-keukenvaatwerk-percussie, flarden bigband, jazz-saxofonen en af en toe een schaduw van z'n oude electronische werk die naar boven komt borrelen.
Van de 1001 stijlen is Ragtime wel de meest prominent aanwezige - maar wel zo dat het soms nauwelijks als zodanig herkenbaar is vanwege de hilarische wendingen die Vert er aan geeft. Het knappe is dus dat Vert - behalve zichzelf helemaal opnieuw uitvinden, wat al een verdienste op zich is - in staat is om je te laten boeien door stijlen en genres waarvan je dacht dat je er nooit naar zou luisteren.
In oktober veel op de mp3-speler gehad tijdens de lange ritten onderweg naar hier - eindeloze lange wegen door een leeg land, met het heel melancholische nummer "octobre" in je oren... En het ligt niet (alleen) aan de mooie titel van de cd (voor wie het niet wist: oktopus is mijn maanpad). Voor mij blijft die muziek altijd de associatie houden van onze trip naar Ilhéus.
Ik vraag me dan echt af wat zulk soort mensen die op dit soort banale benepen braafburgerlijke kitsch stemmen nou zouden opvoeren als hun favoriete boeken. Op 1 de speciale dubbeluitgave uit de serie doctersromans nummer 724, met welliefst twee romans in één, getiteld "Hartstocht aan de operatietafel / De prins in de witte jas"?? Welke "Suske en Wiske en de kakelende kerstkalkoen" net van de eerste plaats in die top verdreven heeft? En het mooiste schilderij ooit gemaakt vinden ze dan zo'n plaatje van een zigeunermeisje met grote donkere oogjes en een spoor van traantjes op het linkerwangetje? Gevolgd door een coca-cola-poster van een gul lachende kerstman?
Ik vond die top 2000 die elk jaar om deze tijd uitgezonden wordt - met eeuwig en altijd dezelfde uitgekauwde stukken er in - al een excercitie in braafburgelijkheid, maar het bleek dus nog veel en veel erger te kunnen.
Hier in Brazilië hoor je gelukkig niet veel van zulk soort uitgekauwd gedoe - hier kauwt men anders. Omdat elke derde auto hier een megaset boxen heeft welke de hele achterbak vullen en die zo een heel festivalterrein zouden kunnen bedienen, en omdat bepaalde Brazilianen niet doorhebben dat een volumeknop ook kan dienen om muziek zachter te zetten, krijg je aardig mee wat men mooi vindt hier. "Westerse popmuziek", in de betekenis van anglo-saksisch georienteerd overbekend hitparadespul, dat hoor je hier niet zo veel, maar toch weer wel - namelijk in een gesambade of gebossanovade versie vertolkt in het Braziliaans-portugees. Het klinkt feestelijker dan het gekwijl van Wham!, maar het zou toch echt te ver gaan om net te gaan doen of dit nou wel uitmunt in creativiteit en originaliteit.
(Helemaal hilarisch werd het trouwens vanmiddag, toen een hele familie de auto moest duwstarten, omdat die grote boxen in de achterbak de accu helemaal leeggezogen hadden...)
Natuurlijk moet er in Brazilië ook goede muziek gemaakt worden, alleen ik kom het eerder in Nederland tegen dan hier - maar dat zal wel aan mijn kanalen liggen. Mijn lijfblad Gonzo is lyrisch over de Braziliaanse post-punk - ik niet, als er een genre is dat ik haat dan is dat wel de punk die doorgaans gemaakt lijkt volgens het principe "we willen een band oprichten. Oh, niemand kan zingen of een instrument bespelen? Nou dan wordt het dus punk.". Verder zijn er natuurlijk oudgedienden als Cetaeno Veloso, Chico Buarque en de hele familie Gilberto. Onbekendere artiesten lijken in eigen land net zo onbekend als daarbuiten (Nana Vasconcelos, Orixa dreams, Uakti, etc).
Als ultieme wraak op Mariah Carey en Wham!, bij wijze van uitzondering maar eens erg grappige muziek besproken die niet stijf staat van de kitsch. Het heeft niets met Brazilië te maken, behalve dan mijn asociaties, en dat ik het hier in Brazilië gedownload heb van internet via soulseek - ja, dat is illegaal, en ja ik zou meneer Vert best willen steunen, maar vertel mij maar eens waar de dichtstbijzijnde plantenwinkel hier is waar dat te krijgen is. Bovendien wordt die heisa om praterij van de platenindustrie wel erg relatief als je ziet dat ze hier op elke tweede straathoek open en bloot illegaal gekopieerde cd's en DVD's verkopen. Ongetwijfeld zijn er hier ook wetten tegen, maar, zoals al eerder in deze blog al genoemd, het begrip handhaving kennen ze niet in Brazilië.
VERT - SOME BEANS AND AN OCTOPUS
Vert is Adam Butler, en deze plaat begon met een muzikanten-nachtmerrie: Op een kwade dag werd er in z'n opnamestudio ingebroken, waarbij de boel totaal leeggehaald werd - inclusief alle computers, opnames en backups van de muziek die hij tot nu toe gemaakt had. Hij had helemaal niets meer, en kon van voren af aan beginnen. Maar, om met een filosofisch voetballer te spreken: elk nadeel hep se foordeel, en Vert besloot zichzelf compleet opnieuw uit te vinden en het daarbij helemaal over een andere boeg te gooien - juist omdat hij door dit voorval minder afhankelijk van de computer wilde zijn bij het muziek maken.
Zijn eerdere platen vond ik al uitermate boeiend (het prachtig getitelde Nine types of ambiguity bij voorbeeld), hoewel deze aan de doorsnee burger niet besteed zullen zijn (experimenteel electronisch instrumentaal gefreak).
De nieuwe plaat, "Some beans and an octopus", is echter compleet anders dan wat we van Vert gewend zijn; en trouwens ook helemaal anders dan enige andere plaat uitgebracht: een bizarre, humoristische smeltkroes van stijlen, ragtime piano, potten-en-pannen-en-keukenvaatwerk-percussie, flarden bigband, jazz-saxofonen en af en toe een schaduw van z'n oude electronische werk die naar boven komt borrelen.
Van de 1001 stijlen is Ragtime wel de meest prominent aanwezige - maar wel zo dat het soms nauwelijks als zodanig herkenbaar is vanwege de hilarische wendingen die Vert er aan geeft. Het knappe is dus dat Vert - behalve zichzelf helemaal opnieuw uitvinden, wat al een verdienste op zich is - in staat is om je te laten boeien door stijlen en genres waarvan je dacht dat je er nooit naar zou luisteren.
In oktober veel op de mp3-speler gehad tijdens de lange ritten onderweg naar hier - eindeloze lange wegen door een leeg land, met het heel melancholische nummer "octobre" in je oren... En het ligt niet (alleen) aan de mooie titel van de cd (voor wie het niet wist: oktopus is mijn maanpad). Voor mij blijft die muziek altijd de associatie houden van onze trip naar Ilhéus.
donderdag 27 december 2007
5 x 10 = ??
Martin (12) is een hele pientere jongen, maar gaat zoals al gezegd niet naar school. Het antwoord op de vraag waarom dat zo is ontwijkt hij, evenals zijn grote geheim dat ons gaanderweg toch steeds meer op ging vallen. Martin kan namelijk nauwelijks lezen, en nog minder schrijven. Ook rekenen gaat hem slecht af. Dit viel op in het internetcafé waar ik hem mee naar toegenomen had om hem te leren e-mailen. Voor een gratis hotmail account moet je 18 zijn, en toen ik hem vroeg een geboortedatum te bedenken die hem 18 jaar zou maken, moest hij mij het antwoord schuldig blijven. Zijn geboortejaar wist hij ook niet te noemen, maar dat komt hier wel vaker voor. Onze buurvrouw in Porto Alegre had bijvoorbeeld de zelfde geboortedatum als haar zus, terwijl zij toch ongeveer een jaar in leeftijd verschilden. Maar moeder was vergeten wie van de twee het eerste gekomen was, en ook de dag wist ze niet met zekerheid te zeggen. Toen ze zich op een gegeven moment gingen registreren voor een identiteitsbewijs had de ambtenaar derhalve maar een datum geprikt.
Martin is een meester geworden in het verbloemen van zijn analfabetisme. Hij schaamt zich ervoor want als hij het aan zijn vriendjes vertelt lachen ze hem keihard uit. Dus heeft hij het er liever niet over.
Rinkes vader maakte zich er al boos over. Van die jongen komt niets terecht, zei hij. Wat voor kansen heeft dat kind nou, als hij niet naar school gaat? Wij probeerden hem daarin een beetje bij te sturen. School is echt niet zaligmakend, er wordt een boel tijd verdaan op school, en veel enthousiasme en leergierigheid in de kiem gesmoord. Als een kind maar kan lezen, schrijven en rekenen, en pienter en leergierig is, kan het zijn eigen weg wel vinden. En er is altijd nog tweede kans onderwijs, toch?
Maar als je niet kunt lezen en rekenen zoals Martin? Dan is er niet veel redelijk betaald werk dat je kunt doen. Zelfs om bediende in een van de talrijke kleine winkeltjes te worden, moet je dat toch kunnen.
Of niet? Het niveau van het winkelpersoneel is vaak ook bedroevend laag. Zo ontving ik een zeer uilige blik van het meisje in de winkel waar ik vandaag 10 balpoints a 50 cent wilde betalen met 5 reaal. Vervolgens ging ze met de rekenmachine controleren dat het totaalbedrag inderdaad 5 reaal was.
Martin is een meester geworden in het verbloemen van zijn analfabetisme. Hij schaamt zich ervoor want als hij het aan zijn vriendjes vertelt lachen ze hem keihard uit. Dus heeft hij het er liever niet over.
Rinkes vader maakte zich er al boos over. Van die jongen komt niets terecht, zei hij. Wat voor kansen heeft dat kind nou, als hij niet naar school gaat? Wij probeerden hem daarin een beetje bij te sturen. School is echt niet zaligmakend, er wordt een boel tijd verdaan op school, en veel enthousiasme en leergierigheid in de kiem gesmoord. Als een kind maar kan lezen, schrijven en rekenen, en pienter en leergierig is, kan het zijn eigen weg wel vinden. En er is altijd nog tweede kans onderwijs, toch?
Maar als je niet kunt lezen en rekenen zoals Martin? Dan is er niet veel redelijk betaald werk dat je kunt doen. Zelfs om bediende in een van de talrijke kleine winkeltjes te worden, moet je dat toch kunnen.
Of niet? Het niveau van het winkelpersoneel is vaak ook bedroevend laag. Zo ontving ik een zeer uilige blik van het meisje in de winkel waar ik vandaag 10 balpoints a 50 cent wilde betalen met 5 reaal. Vervolgens ging ze met de rekenmachine controleren dat het totaalbedrag inderdaad 5 reaal was.
woensdag 26 december 2007
Kleine praktijk aan zee
Nu de zomervakantie begonnen is, is Ilhéus plots een druk en bruisend stadje geworden. Overal lopen toeristen, en het strand
en de pousadas zijn goed gevuld. Dit vertaald zich natuurlijk ook in een toegenomen aantal kleine ongelukjes, en andere plotseling ontstane kwalen. Gister en vandaag had ik nog best een paar ehbo klusjes te doen. Een jongetje van een jaar of 4 die plotseling gillend van pijn de zee uitrende. Op zijn kleine handje een paar rode strepen waarop zich snel kleine bultjes begonnen te vormen. Mijn conclusie was een kwallesteek. Je ziet hier regelmatig kleine "Portugees Oorlogsschip" die zijn aangespoeld. Meteen in de azijn, en vervolgens een verbandje erom, een lollie en een paracetamol. Een half uur in de azijn, daarna bakpoeder erop, dat erafschrapen met een scherp mes en weer in de azijn ( Merck manual) was wat teveel gevraagd met een volkomen overstuur brullend kind, en ongeveer 10 zich ermee bemoeiende familieleden. Iemand in een bekertje laten plassen en dat erover heen gooien schijnt ook een optie te zijn, maar niets helpt toch erg goed, en de azijn vond ik wat eleganter.
Vervolgens nog twee diepe sneden door kapotte tegeltjes in het zwembad. Twee kinderen met chloorogen (uren in het zwembad geravot, en met de ogen open onder water gezwommen), Rinke met een verstopt oor (het cerumen door de oorproppen in Salvador lekker aangestampt, en vervolgens door het zeewater opgezwollen), een stekende moedervlek, een ontsteking onder een kies (bij mezelf), welke plotseling doorzet (nét met de feestdagen natuurlijk).
Het kerstfeest (hier met gebed, en een diner van kalkoen en druiven gevierd om twaalf uur 's nachts, waarvoor wij ook waren uitgenodigd) werd feestelijk afgesloten met een "baby die in het zwembad was gevallen". Aangezien er ondanks het late uur nog steeds veel kinderen rondliepen rende ik naar het zwembad, en dook ik voordat ik het wist het donkere water in om het heftig spartelend wezentje te redden. Een baby was het wel, maar hij was bijzonder harig en had even later een hevig kwispelend staartje.
De volgende dag werden mijn heldendaden van de kerst weer even goed in perspectief gezet door Jitse.
Jitse: Mama. Ik heb zo'n pijn aan mijn beentje.
I: Helaas lieverd, ik kan er niets aan doen.
Jitse: Maar mama, jij bent toch dókter? die kan toch álles?
I: Ja, maar sommige dingen kan ik niet.
Jitse: Maar een échte dokter dan?
I: Maar ik ben toch een échte dokter..
jitse: Ja, maar een echte goede dokter dan???
en de pousadas zijn goed gevuld. Dit vertaald zich natuurlijk ook in een toegenomen aantal kleine ongelukjes, en andere plotseling ontstane kwalen. Gister en vandaag had ik nog best een paar ehbo klusjes te doen. Een jongetje van een jaar of 4 die plotseling gillend van pijn de zee uitrende. Op zijn kleine handje een paar rode strepen waarop zich snel kleine bultjes begonnen te vormen. Mijn conclusie was een kwallesteek. Je ziet hier regelmatig kleine "Portugees Oorlogsschip" die zijn aangespoeld. Meteen in de azijn, en vervolgens een verbandje erom, een lollie en een paracetamol. Een half uur in de azijn, daarna bakpoeder erop, dat erafschrapen met een scherp mes en weer in de azijn ( Merck manual) was wat teveel gevraagd met een volkomen overstuur brullend kind, en ongeveer 10 zich ermee bemoeiende familieleden. Iemand in een bekertje laten plassen en dat erover heen gooien schijnt ook een optie te zijn, maar niets helpt toch erg goed, en de azijn vond ik wat eleganter.Vervolgens nog twee diepe sneden door kapotte tegeltjes in het zwembad. Twee kinderen met chloorogen (uren in het zwembad geravot, en met de ogen open onder water gezwommen), Rinke met een verstopt oor (het cerumen door de oorproppen in Salvador lekker aangestampt, en vervolgens door het zeewater opgezwollen), een stekende moedervlek, een ontsteking onder een kies (bij mezelf), welke plotseling doorzet (nét met de feestdagen natuurlijk).
Het kerstfeest (hier met gebed, en een diner van kalkoen en druiven gevierd om twaalf uur 's nachts, waarvoor wij ook waren uitgenodigd) werd feestelijk afgesloten met een "baby die in het zwembad was gevallen". Aangezien er ondanks het late uur nog steeds veel kinderen rondliepen rende ik naar het zwembad, en dook ik voordat ik het wist het donkere water in om het heftig spartelend wezentje te redden. Een baby was het wel, maar hij was bijzonder harig en had even later een hevig kwispelend staartje.
De volgende dag werden mijn heldendaden van de kerst weer even goed in perspectief gezet door Jitse.
Jitse: Mama. Ik heb zo'n pijn aan mijn beentje.
I: Helaas lieverd, ik kan er niets aan doen.
Jitse: Maar mama, jij bent toch dókter? die kan toch álles?
I: Ja, maar sommige dingen kan ik niet.
Jitse: Maar een échte dokter dan?
I: Maar ik ben toch een échte dokter..
jitse: Ja, maar een echte goede dokter dan???
dinsdag 25 december 2007
De krant
Zo af en toe lees ik de Nederlandse krant op internet, om zo "in den vreemde" nog enige voeling te houden met wat er speelt in Nederland. Het aardige is dat veel kranten op internet tegenwoordig ook de mogelijkheid hebben om op berichten te reageren en commentaar te leveren, hetgeen ik dan soms ook niet nalaten kan. Vaak zijn het niet eens zozeer de nieuwsberichten zelf die de moeite waard zijn (ik ben van mening dat een behoorlijke krant regelmatig zou moeten besluiten om die dag maar niet te verschijnen, gewoon omdat er geen "nieuws" is) - vooral de reacties van andere lezers zijn interessant en geven een uitstekend beeld van wat er leeft in Nederland.
Echter, zo "aardig" is het allemaal niet met dat beeld dat je krijgt van Nederland: het lijkt behoorlijk afgegleden tot een ranzig intolerant land, waar zat idioten enerzijds helemaal op tilt slaan zodra het woord "moslim" ergens in een artikel staat, en soms zelfs letterlijk laten blijken dat ze zo bereid zijn om de knuppels en hakmessen uit de kast te halen om achter de eerste de beste volksmenner aan te rennen in een volgende kristalnacht - en waar anderzijds diezelfde idioten bij een ander artikel zitten te roepen om barbaarse straffen die rechtstreeks uit de Sharia gekopieerd zijn. Vanuit Brazilië, waar de mensen sowieso heel vriendelijk zijn, en waar je als buitenlander helemaal positieve belangstelling geniet in plaats van uitschot te zijn, klinkt dat allemaal erg opgefokt en onaangenaam.
Helemaal als je al het gezanik leest: de ontevredenheid, het gekanker dat het land ten onder gaat aan dit of dat, terwijl Nederland het meest geordende, minst corrupte, meest veilige en op 7 na rijkste land ter wereld is. Ik krijg niet de indruk dat men hier zo zanikt, of het moet aan m'n nog te gebrekkige portugees liggen.
Die veiligheid en georganiseerdheid van Nederland heeft wel z'n prijs, en dat zie je vooral als je naar de chaos hier kijkt. Natuurlijk heeft het nadelen als een auto op de weg ongeveer uit elkaar dondert van ellende; natuurlijk heeft het nadelen als iedereen per definitie minstens 20 km/h bij de maximum snelheid optelt, en natuurlijk heeft het nadelen dat er hier geen fietser is die bij donker een licht op z'n fiets heeft, en dat er geen politieman is die zich daarvoor interesseert. Maar als je leest dat de Nederlandse politie akties houdt, en tot de kerst besluit om maar niet twaalfjarige jochies die voetballen op straat een boete te geven (of een dubbele boete, want een ID tonen kunnen die schurkjes natuurlijk ook niet) dan zie je ineens het mooie in van de chaos van een land als Brazilië.
Echter, zo "aardig" is het allemaal niet met dat beeld dat je krijgt van Nederland: het lijkt behoorlijk afgegleden tot een ranzig intolerant land, waar zat idioten enerzijds helemaal op tilt slaan zodra het woord "moslim" ergens in een artikel staat, en soms zelfs letterlijk laten blijken dat ze zo bereid zijn om de knuppels en hakmessen uit de kast te halen om achter de eerste de beste volksmenner aan te rennen in een volgende kristalnacht - en waar anderzijds diezelfde idioten bij een ander artikel zitten te roepen om barbaarse straffen die rechtstreeks uit de Sharia gekopieerd zijn. Vanuit Brazilië, waar de mensen sowieso heel vriendelijk zijn, en waar je als buitenlander helemaal positieve belangstelling geniet in plaats van uitschot te zijn, klinkt dat allemaal erg opgefokt en onaangenaam.
Helemaal als je al het gezanik leest: de ontevredenheid, het gekanker dat het land ten onder gaat aan dit of dat, terwijl Nederland het meest geordende, minst corrupte, meest veilige en op 7 na rijkste land ter wereld is. Ik krijg niet de indruk dat men hier zo zanikt, of het moet aan m'n nog te gebrekkige portugees liggen.
Die veiligheid en georganiseerdheid van Nederland heeft wel z'n prijs, en dat zie je vooral als je naar de chaos hier kijkt. Natuurlijk heeft het nadelen als een auto op de weg ongeveer uit elkaar dondert van ellende; natuurlijk heeft het nadelen als iedereen per definitie minstens 20 km/h bij de maximum snelheid optelt, en natuurlijk heeft het nadelen dat er hier geen fietser is die bij donker een licht op z'n fiets heeft, en dat er geen politieman is die zich daarvoor interesseert. Maar als je leest dat de Nederlandse politie akties houdt, en tot de kerst besluit om maar niet twaalfjarige jochies die voetballen op straat een boete te geven (of een dubbele boete, want een ID tonen kunnen die schurkjes natuurlijk ook niet) dan zie je ineens het mooie in van de chaos van een land als Brazilië.
maandag 24 december 2007
Guarana.........
Ik zal even een echte opwekkende bomba Bahiana voor jullie maken zei ik, en mixte banaan, guarana poeder, kaneel, honing door elkaar in de blender. Guarana is een braziliaanse bes, met een hoog gehalte aan caffeine. Dit was om half zeven 's-avonds voor we naar de kermis gingen. Nodeloos te zeggen dat Rinke er helemaal niets van gemerkt heeft, maar dat ik zelf snachts om twee uur maar uit bed gegaan ben omdat ik toch niet kon slapen... Het effect was pas de volgende dag om vier uur uitgewerkt.
Tsja, je bent gevoelig voor caffeine of je bent het niet...
Tsja, je bent gevoelig voor caffeine of je bent het niet...
zaterdag 22 december 2007
Gelukkig nieuwjaar
Hier is het natuurlijk geen nieuwjaar, dat hebben we een half jaar geleden al gevierd. Hier is het midzomer. Maar omdat het nu in Nederland wel nieuwjaar is toch even een gelukkig nieuwjaar gewenst voor iedereen die dit leest.
Een tikje bizar is het wel dat ook heel Ilhéus in een soort opgewonden kerstbui is. De winkels zijn tot diep in de avond open zodat mensen kerstinkopen kunnen doen; etalages zijn - bij 30 graden overdag - ingericht met nepsneeuw, kerstmannen met arresleeën, en versierde kerstbomen, en er is een complete kermis met botsauto's, een reuzenrad en verscheidene draaimolens.
Gister zijn we tot groot genoegen van Jitse op die kermis geweest met 5 kinderen op sleeptouw: Jitse en Ibrich natuurlijk, en daarnaast buurjongen Matheus (10), en vriendjes Martin (12) en Lotus (6). Een waar feest; elk kind mocht drie keer ergens in, en afsluitend nog een keer op de Pula-pula van Thomas de Zwitser.
Martin & Lotus zijn twee semi-straatkinderen waarmee we het goed kunnen vinden. Hun moeder (46) is een uitzonderlijk vage, op het voorhoofd getatoeerde hippy die armbanden en andere snuisterijen op straat verkoopt, en die best aardig is, maar er mijns inziens wel een tamelijk raar wereldbeeld er op na houdt - bij elkaar hangend van "spirituele" bijgeloven zoals wel vaker voorkomt in die kringen. Elk van haar zes kinderen heeft uiteraard een andere vader, van wie er geen enkele op enige wijze in beeld is. Drie van de kinderen wonen nog bij haar, 2 zijn al groot en een is heel jong overleden.
Vorige week zouden ze nog met z'n allen op de fiets vertrekken naar de andere kant van Brazilië, maar dat ging ineens niet door. Misschien wegens het feit dat Martins fiets gejat was en er geen geld voor een nieuwe was. Toch zijn ze toen verhuisd omdat ze de huur van 150 reaal (inclusief) per maand niet meer konden opbrengen - dat is 60 euro per maand. Nu wonen ze ergens gratis - wat waarschijnlijk neerkomt op kamperen op een gekraakt terrein.
Tot grote ergernis van mijn vader gaan beiden niet naar school; hier in Brazilië is weliswaar leerplicht, maar volgens goed Braziliaans gebruik is er wel goede wetgeving, maar handhaving heeft men nog nooit van gehoord - ook iets dat je hier in het verkeer dagelijks ziet - dus er is geen haan die daar naar kraait. Desalniettemin is Martin een slim en leergierig joch die altijd open staat om iets nieuws te leren, en Lotus is echt een vriendje van Jitse, en een heel erg lief, zorgzaam jongetje.
Gister waren ze hier op bezoek, opgehaald door Ingeborg met de bus, en lekker met z'n allen wezen ravotten in het zwembad, vervolgens lekker zelf gebakken broodjes gegeten met z'n allen, om af te sluiten met kermisbezoek in de stad. We zijn van plan ze veel vaker uit te nodigen.
Een tikje bizar is het wel dat ook heel Ilhéus in een soort opgewonden kerstbui is. De winkels zijn tot diep in de avond open zodat mensen kerstinkopen kunnen doen; etalages zijn - bij 30 graden overdag - ingericht met nepsneeuw, kerstmannen met arresleeën, en versierde kerstbomen, en er is een complete kermis met botsauto's, een reuzenrad en verscheidene draaimolens.
Gister zijn we tot groot genoegen van Jitse op die kermis geweest met 5 kinderen op sleeptouw: Jitse en Ibrich natuurlijk, en daarnaast buurjongen Matheus (10), en vriendjes Martin (12) en Lotus (6). Een waar feest; elk kind mocht drie keer ergens in, en afsluitend nog een keer op de Pula-pula van Thomas de Zwitser.
Martin & Lotus zijn twee semi-straatkinderen waarmee we het goed kunnen vinden. Hun moeder (46) is een uitzonderlijk vage, op het voorhoofd getatoeerde hippy die armbanden en andere snuisterijen op straat verkoopt, en die best aardig is, maar er mijns inziens wel een tamelijk raar wereldbeeld er op na houdt - bij elkaar hangend van "spirituele" bijgeloven zoals wel vaker voorkomt in die kringen. Elk van haar zes kinderen heeft uiteraard een andere vader, van wie er geen enkele op enige wijze in beeld is. Drie van de kinderen wonen nog bij haar, 2 zijn al groot en een is heel jong overleden.Vorige week zouden ze nog met z'n allen op de fiets vertrekken naar de andere kant van Brazilië, maar dat ging ineens niet door. Misschien wegens het feit dat Martins fiets gejat was en er geen geld voor een nieuwe was. Toch zijn ze toen verhuisd omdat ze de huur van 150 reaal (inclusief) per maand niet meer konden opbrengen - dat is 60 euro per maand. Nu wonen ze ergens gratis - wat waarschijnlijk neerkomt op kamperen op een gekraakt terrein.
Tot grote ergernis van mijn vader gaan beiden niet naar school; hier in Brazilië is weliswaar leerplicht, maar volgens goed Braziliaans gebruik is er wel goede wetgeving, maar handhaving heeft men nog nooit van gehoord - ook iets dat je hier in het verkeer dagelijks ziet - dus er is geen haan die daar naar kraait. Desalniettemin is Martin een slim en leergierig joch die altijd open staat om iets nieuws te leren, en Lotus is echt een vriendje van Jitse, en een heel erg lief, zorgzaam jongetje.
Gister waren ze hier op bezoek, opgehaald door Ingeborg met de bus, en lekker met z'n allen wezen ravotten in het zwembad, vervolgens lekker zelf gebakken broodjes gegeten met z'n allen, om af te sluiten met kermisbezoek in de stad. We zijn van plan ze veel vaker uit te nodigen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
